Ik heb al gemerkt dat aardig wat noorderburen mijn blog ook lezen, dus speciaal voor hun een eervolle vermelding over wat voor hun de leukste dag van het jaar is!(En wij belgen snappen er geen bal van)
Hoe weet ik wie er hier allemaal een kijkje komt nemen?
Aha! Wel kijk, helemaal onderaan vind je een knopje en daarop staat 'sitemeter' (big brother is watching you! En ik ook!) Als je daarop klikt, kom je hier terecht: http://www.sitemeter.com/?a=stats&s=s34bertblogt
En daar vind ik heel veel interessante informatie over wie jullie zijn, wat jullie hier doen, hoeveel jullie het hier doen en ook hoe lang jullie het hier doen...
Zo weet ik bijvoorbeeld dat er de laatste 7 dagen al 102 mensen mijn blog bezocht hebben. Ik voel me vereerd dat jullie met zovelen zijn!
Maar goed, daar ging het dus niet over. Vandaag is het een grote feestdag in Nederland en het enige dat ik daarover te vertellen heb is dat het daar evenveel geregend heeft als hier in Molde. Deze blog gaat dan ook nog altijd over Noorwegen...
Een leuk filmpje die Koninginnedag(als Nederlander uitspreken als 'Koninjinnedachhh' of 'Konichinnedachhh' afhankelijk van waar je in Nederland woont denk ik) samenvat:
Lied van de dag en van de hele week want ik draai het momenteel grijs:
vrijdag 30 april 2010
dinsdag 27 april 2010
En na 3 maanden...
Morgen is het precies 3 maanden geleden dat ik mijn vertrouwde omgeving en huis en thuis achter me gelaten heb om een avontuur te gaan beleven van 5 maanden waar ik 10 maanden naar uitgekeken heb. Dat de tijd snel voorbij gaat merk je altijd nadien pas terwijl de klok bij mijn weten nooit sneller heeft getikt.
Ik heb hier al meer beleefd dan ik me had kunnen inbeelden dus de verwachtingen zijn tot nu toe al heel sterk ingelost. Terwijl ik nog iets minder dan 2 maanden te gaan heb en nog meer net over de helft ben heb ik al het gevoel dat ik aan het begin van het einde van dit alles begonnen ben. Niet dat dit een reden is om te treuren, integendeel. We(ik) blijven er hard tegen aangaan en gaan nog ten volste er van proberen genieten.
Maar hoe zit dat hier nu nog? Ik heb nu nog anderhalve week 'les' terwijl de meeste lessen eigenlijk al afgelopen zijn. Er wordt nu voornamelijk gestudeerd en voor school gewerkt en da's natuurlijk niet meteen het meest boeiende om over te vertellen op je blog, dus ik ga dat ook niet doen.
Vorige week donderdag ben ik in het gezelschap van 4 dames afgezakt naar bar Alex(die jazz-bar waar ik het eerder al over had) voor een jazz-optreden. Toen we binnenkwamen zagen we dat we 50NOK ingang moesten betalen en aangezien de dames niet helemaal overtuigd waren werd er toch even overleg gepleegd wat ze zouden gaan doen. De sympathieke dame aan de ingang vroeg nieuwsgierig wie we waren en toen we zeiden dat we erasmus-studenten waren op uitwisseling in Molde om hier te studeren werden we uitgenodigd als speciale gasten en mochten we gratis binnen. Net voor het begin van het optreden ging diezelfde dame een inleiding geven en ging ze ons ook nog eens voor de hele zaal vermelden en werden we uitgenodigd helemaal vooraan plaats te nemen.
Hoe dan ook was het een hele fijne avond met mooie muziek. Ik was blij te horen dat mijn gezelschap er ook van genoten had.
Voorts is het me de laatste dagen opgevallen hoe lang de dagen worden. Rond 5uur in de ochtend is het al licht, en rond 10 uur in de avond wordt het pas donker. Ik ben benieuwd hoe het binnen een maand zal zijn...
Voor de muziek-geïnteresseerden van wat ik donderdag te zien en te horen kreeg:
http://www.myspace.com/jofska
http://www.joskaansar.com/home.php
Ik heb hier al meer beleefd dan ik me had kunnen inbeelden dus de verwachtingen zijn tot nu toe al heel sterk ingelost. Terwijl ik nog iets minder dan 2 maanden te gaan heb en nog meer net over de helft ben heb ik al het gevoel dat ik aan het begin van het einde van dit alles begonnen ben. Niet dat dit een reden is om te treuren, integendeel. We(ik) blijven er hard tegen aangaan en gaan nog ten volste er van proberen genieten.
Maar hoe zit dat hier nu nog? Ik heb nu nog anderhalve week 'les' terwijl de meeste lessen eigenlijk al afgelopen zijn. Er wordt nu voornamelijk gestudeerd en voor school gewerkt en da's natuurlijk niet meteen het meest boeiende om over te vertellen op je blog, dus ik ga dat ook niet doen.
Vorige week donderdag ben ik in het gezelschap van 4 dames afgezakt naar bar Alex(die jazz-bar waar ik het eerder al over had) voor een jazz-optreden. Toen we binnenkwamen zagen we dat we 50NOK ingang moesten betalen en aangezien de dames niet helemaal overtuigd waren werd er toch even overleg gepleegd wat ze zouden gaan doen. De sympathieke dame aan de ingang vroeg nieuwsgierig wie we waren en toen we zeiden dat we erasmus-studenten waren op uitwisseling in Molde om hier te studeren werden we uitgenodigd als speciale gasten en mochten we gratis binnen. Net voor het begin van het optreden ging diezelfde dame een inleiding geven en ging ze ons ook nog eens voor de hele zaal vermelden en werden we uitgenodigd helemaal vooraan plaats te nemen.
Hoe dan ook was het een hele fijne avond met mooie muziek. Ik was blij te horen dat mijn gezelschap er ook van genoten had.
Voorts is het me de laatste dagen opgevallen hoe lang de dagen worden. Rond 5uur in de ochtend is het al licht, en rond 10 uur in de avond wordt het pas donker. Ik ben benieuwd hoe het binnen een maand zal zijn...
Voor de muziek-geïnteresseerden van wat ik donderdag te zien en te horen kreeg:
http://www.myspace.com/jofska
http://www.joskaansar.com/home.php
donderdag 22 april 2010
Lied van de dag
Enkele jaren terug hadden de Fixkes een hit met dit nummer:
Vandaag heb ik in mijn muziekbibliotheek de Fixkes herontdekt.
Lied van de dag:
Prachtig weer hier vandaag in Molde, maar letterlijk niets nieuws onder de zon.
We proberen flink te zijn en te studeren en voor school te werken, want dat moet hier nu eenmaal ook gebeuren.
Vanavond ga ik nog eens naar de Jazz-bar afzakken, hopelijk met succes deze keer, ik kan vandaag een aardig streepje muziek appreciëren.
Nog eentje om het af te leren:
Vandaag heb ik in mijn muziekbibliotheek de Fixkes herontdekt.
Lied van de dag:
Prachtig weer hier vandaag in Molde, maar letterlijk niets nieuws onder de zon.
We proberen flink te zijn en te studeren en voor school te werken, want dat moet hier nu eenmaal ook gebeuren.
Vanavond ga ik nog eens naar de Jazz-bar afzakken, hopelijk met succes deze keer, ik kan vandaag een aardig streepje muziek appreciëren.
Nog eentje om het af te leren:
woensdag 21 april 2010
Bezoek: deel 3
Dag 3 samen met broer, zus, mama en opa. De laatste dag voor de bezoekers voor ze terug naar huis gaan. Deze dag zouden we rustig aan doen en zou ook niet zo lang worden als de andere.
Zogezegd zo gedaan. We zijn naar Ålesund geweest, een stadje van 40.000 inwoners ten zuiden van Molde, gekend voor zijn vissershaven.
Opnieuw verlaten we Molde en nemen we de boot naar de
Het weer was prachtig, maar dat is spijtig genoeg niet de hele dag zo gebleven.
Schoonheid is subjectief, maar ik vind het hier prachtig...
Als een hoop mannen samen op zee zitten voor lange tijd en ver weg van huis dan moeten ze opletten voor enge ziektes. Eén van die ziektes is het voor mannen levensgevaarlijke DSB. Vooral testosteron-gevoelige macho's die met zichzelf geen weg kunnen hebben er wel eens last van.
In deze context staat DSB voor Dangerous Sperm Built-up.
Maar nu de prijsvraag van deze week: Wat is het verband met onderstaande foto? Als je goed kijkt staat er in die blauwe driehoek 'DSB'. Of is er geen verband en zit ik gewoon lulkoek te verkopen? En wat zie je dan wel op onderstaande foto...
De winnaar krijgt een zakje gezonde noorse lucht opgestuurd...
We naderen Å
En de wolken naderen ons...
Hurtigruten...
Herdenkingsmonument voor britse soldaten tijdens WO2...
Een vissertje die vis aan het fileren is. Verser dan dit kan je hem niet krijgen dus hebben we meteen ons avondmaal voor die dag gekocht. De vis was fris en voor 40NOK of 5euro per kilo vond ik dat een koopje. Zelden zoveel, zo goedkoop, zo lekker en zo verse vis gegeten als die dag.
En ander vissertje, maar geen idee wat hij aan het doen was. Hij vond het leuker om de ogen er uit te snijden en de koppen een beetje open te breken...
Maar het zijn wel geen kleine visjes die hij gevangen had...
Het doet me een beetje aan Gent(onderstaande foto) denken...
Hurtigruten en een stukje haven
Enkele visserbootjes
Een stuk rots in het midden van de stad. Terwijl je er met de auto naartoe kan wilden mijn moeder en zus de kortste weg naar omhoog nemen. En wat is de kortste weg? een 500-tal trappen naar omhoog die ze op de rots geplakt hebben.
Ik ging uiteraard mee. Intussen was het weer omgeslagen en was er best een felle wind opgekomen...
Wat buskruit, een loden bal, en je kan zo de hurtigruten naar de zeekelder sturen...
We beginnen rustig aan aan onze klimtocht. Snel wordt duidelijk dat je een mooi zicht over de stad krijgt.
Zus en moeder gingen met volle moed naar boven. We hebben alleen maar mensen gezien die de afdaling maakten, niemand zo sportief en moedig om het in de omgekeerde richting te doen.
Het werd grijzer en grijzer, later op de dag zou het ook beginnen regenen maar toen zaten we al droog en wel in de auto richting Molde.
Weer een stapje hoger, en je zag elke keer de huisjes kleiner worden...
Moeder liet zich niet kennen, met de glimlach en stevige pas naar boven.
Een beetje jammer van de foto dat mijn vinger er ook op staat:)
En eens boven gekomen zag het er allemaal zo uit, jammer dat de kleur grijs een beetje domineert...
Op weg naar huis, aan het einde van de wereld klaarde hele hemel open.
Lied van de dag:
Molde, als het er altijd zo zou uitzien, en het altijd zoeen weer zou zijn, ik zou er nooit willen wonen...
En zo eindigde de dag. We gingen onderweg nog even winkelen voor het avondeten en de terugreis naar België. 's Avonds in het hutje die lekkere verse vis gemaakt en nadien even nagepraat over koetjes, kalfjes en Noorwegen.
De volgende ochtend was het tijd voor het afscheid en degenen die me iets intiemer kennen weten dat ik eigenlijk een grote huilebalk ben maar het is makkelijk droog gebleven. Het zijn lange en vermoeiende dagen geweest, maar ze hebben deugd gedaan.
Een bekende stem, een bekende kop, dat is zeker uiterst fijn en aangenaam tijdens zoeen avontuur in het verre koude Noorwegen, alleen en weg van alles dat bekend en gekend is.
Maar het is hier leuk en ondanks zijn nadelen en moeilijkheden heb ik het hier goed, heel goed. Ik blijf hier graag nog even, nog 2 maanden en 4 dagen. Ik tel niet af, want ik kijk niet uit.
De blog heeft een beetje vertraging gehad en intussen is er weer een weekend voorbij. Is er wat gebeurd en hebben jullie wat gemist? Ja, ik heb het zotste en leukste weekend gehad van mijn volledige verblijf tot nu toe.
Ga ik jullie daarover vertellen?
Nee, sorry, niet voor publicatie vatbaar:)
Zogezegd zo gedaan. We zijn naar Ålesund geweest, een stadje van 40.000 inwoners ten zuiden van Molde, gekend voor zijn vissershaven.
Opnieuw verlaten we Molde en nemen we de boot naar de
Het weer was prachtig, maar dat is spijtig genoeg niet de hele dag zo gebleven.
Als het er hier altijd zo zou uitzien, en het altijd zo mooi weer zou zijn, ik zou meteen verhuizen...
Schoonheid is subjectief, maar ik vind het hier prachtig...
Als een hoop mannen samen op zee zitten voor lange tijd en ver weg van huis dan moeten ze opletten voor enge ziektes. Eén van die ziektes is het voor mannen levensgevaarlijke DSB. Vooral testosteron-gevoelige macho's die met zichzelf geen weg kunnen hebben er wel eens last van.
In deze context staat DSB voor Dangerous Sperm Built-up.
Maar nu de prijsvraag van deze week: Wat is het verband met onderstaande foto? Als je goed kijkt staat er in die blauwe driehoek 'DSB'. Of is er geen verband en zit ik gewoon lulkoek te verkopen? En wat zie je dan wel op onderstaande foto...
De winnaar krijgt een zakje gezonde noorse lucht opgestuurd...
We naderen Å
En de wolken naderen ons...
Hurtigruten...
Herdenkingsmonument voor britse soldaten tijdens WO2...
Een vissertje die vis aan het fileren is. Verser dan dit kan je hem niet krijgen dus hebben we meteen ons avondmaal voor die dag gekocht. De vis was fris en voor 40NOK of 5euro per kilo vond ik dat een koopje. Zelden zoveel, zo goedkoop, zo lekker en zo verse vis gegeten als die dag.
En ander vissertje, maar geen idee wat hij aan het doen was. Hij vond het leuker om de ogen er uit te snijden en de koppen een beetje open te breken...
Maar het zijn wel geen kleine visjes die hij gevangen had...
Het bekendste straatbeeld van Ålesund...
Het doet me een beetje aan Gent(onderstaande foto) denken...
Hurtigruten en een stukje haven
Enkele visserbootjes
Een stuk rots in het midden van de stad. Terwijl je er met de auto naartoe kan wilden mijn moeder en zus de kortste weg naar omhoog nemen. En wat is de kortste weg? een 500-tal trappen naar omhoog die ze op de rots geplakt hebben.
Ik ging uiteraard mee. Intussen was het weer omgeslagen en was er best een felle wind opgekomen...
Wat buskruit, een loden bal, en je kan zo de hurtigruten naar de zeekelder sturen...
We beginnen rustig aan aan onze klimtocht. Snel wordt duidelijk dat je een mooi zicht over de stad krijgt.
Zus en moeder gingen met volle moed naar boven. We hebben alleen maar mensen gezien die de afdaling maakten, niemand zo sportief en moedig om het in de omgekeerde richting te doen.
Het werd grijzer en grijzer, later op de dag zou het ook beginnen regenen maar toen zaten we al droog en wel in de auto richting Molde.
Weer een stapje hoger, en je zag elke keer de huisjes kleiner worden...
Moeder liet zich niet kennen, met de glimlach en stevige pas naar boven.
Een beetje jammer van de foto dat mijn vinger er ook op staat:)
En eens boven gekomen zag het er allemaal zo uit, jammer dat de kleur grijs een beetje domineert...
Op weg naar huis, aan het einde van de wereld klaarde hele hemel open.
Lied van de dag:
Molde, als het er altijd zo zou uitzien, en het altijd zoeen weer zou zijn, ik zou er nooit willen wonen...
En zo eindigde de dag. We gingen onderweg nog even winkelen voor het avondeten en de terugreis naar België. 's Avonds in het hutje die lekkere verse vis gemaakt en nadien even nagepraat over koetjes, kalfjes en Noorwegen.
De volgende ochtend was het tijd voor het afscheid en degenen die me iets intiemer kennen weten dat ik eigenlijk een grote huilebalk ben maar het is makkelijk droog gebleven. Het zijn lange en vermoeiende dagen geweest, maar ze hebben deugd gedaan.
Een bekende stem, een bekende kop, dat is zeker uiterst fijn en aangenaam tijdens zoeen avontuur in het verre koude Noorwegen, alleen en weg van alles dat bekend en gekend is.
Maar het is hier leuk en ondanks zijn nadelen en moeilijkheden heb ik het hier goed, heel goed. Ik blijf hier graag nog even, nog 2 maanden en 4 dagen. Ik tel niet af, want ik kijk niet uit.
De blog heeft een beetje vertraging gehad en intussen is er weer een weekend voorbij. Is er wat gebeurd en hebben jullie wat gemist? Ja, ik heb het zotste en leukste weekend gehad van mijn volledige verblijf tot nu toe.
Ga ik jullie daarover vertellen?
Nee, sorry, niet voor publicatie vatbaar:)
dinsdag 20 april 2010
Bezoek: deel 2
De dag nadien zijn we op zoek gegaan naar het mooiste stukje natuur in Noorwegen.
Ik denk dat we het gevonden hebben.
We laten Molde achter ons liggen en nemen de boot naar de andere kant van het water...
Even bijpraten met opa, die net zoals alle andere van mijn bezoekers zo verwonderd was dat er hier nog zoveel sneeuw ligt.
Het weer was iets frisser en het was iets meer bewolkt...
Maar soms kwam de zon wel even schijnen...
Aker stadion van FK Molde.
Het Rica Seilet hotel
Mijn school
Een naar Noorwegen grote stad die heel klein wordt...
héél klein...
Het einde van de wereld zou je denken...
Ik die even betrapt word terwijl ik foto's maak voor mijn blog...
Zus met een vreugdevolle glimlach, blij dat ze haar kleine broer nog eens terugzag...
En broer Tom die even wilde rotsklimmen.
Het begin van de welbekende Geiranger-fjord.
Mijn opa wilde dat even van dichtbij bekijken...
Mijn grootvader kon het bijzondere natuurlandschap aardig waarderen, maar hij raakte toch even het noorden kwijt als hij het toilet wilde opzoeken.
Tip voor alle nederlanders: Als je komt kamperen met een caravan(uitsprekken als "kerreven"), zoek dan een plekje met een iets minder steile helling in de buurt.
Een dag als deze was een streling voor het oog, net zoals deze zonsondergang.
Ik denk dat we het gevonden hebben.
We laten Molde achter ons liggen en nemen de boot naar de andere kant van het water...
Even bijpraten met opa, die net zoals alle andere van mijn bezoekers zo verwonderd was dat er hier nog zoveel sneeuw ligt.
Het weer was iets frisser en het was iets meer bewolkt...
Maar soms kwam de zon wel even schijnen...
Aker stadion van FK Molde.
Het Rica Seilet hotel
Mijn school
Een naar Noorwegen grote stad die heel klein wordt...
héél klein...
Het einde van de wereld zou je denken...
Ik die even betrapt word terwijl ik foto's maak voor mijn blog...
Zus met een vreugdevolle glimlach, blij dat ze haar kleine broer nog eens terugzag...
En broer Tom die even wilde rotsklimmen.
Het begin van de welbekende Geiranger-fjord.
Mijn opa wilde dat even van dichtbij bekijken...
Mijn grootvader kon het bijzondere natuurlandschap aardig waarderen, maar hij raakte toch even het noorden kwijt als hij het toilet wilde opzoeken.
Tip voor alle nederlanders: Als je komt kamperen met een caravan(uitsprekken als "kerreven"), zoek dan een plekje met een iets minder steile helling in de buurt.
Een dag als deze was een streling voor het oog, net zoals deze zonsondergang.
Abonneren op:
Posts (Atom)