Het laatste verhaal

We beginnen met het einde van dit verhaal; een toepasselijk en mooi liedje:

28mei.

Een dag na mijn derde en voorlaatste examen dat vrij goed was verlopen was het nogmaals een ongelooflijk prachtige en zonnige dag hier in het verre Noorwegen. Ik was vroeg wakker en zat even te niksen toen ik de geniale ingeving kreeg om er de hele dag op m’n eentje er op uit te trekken. Dat fietstochtje van de week voordien mocht zeker herhaald worden dus nam ik snel wat eten, drinken, wat boekjes met informatie over de streek en iets beschermends tegen de zon bij elkaar en sprong op ‘mijn’ fiets. Om 10 uur liet ik Molde achter mij en het toeval wil dat ik net op tijd aankwam om de veerboot te nemen zonder dat ik wist op welk uur die kwam. Tijdens dat kwartiertje op de boot heb ik de route voor de rest van de dag beslist. Hoe dat verlopen is zien jullie op de volgende foto’s.

De route zag er uit als volgt. De volgorde is alfabetisch en op het einde van H naar A want ik moest natuurlijk terug in Molde geraken. Uiteindelijk bleek ik zo een 103km gefietst te hebben...


'Mijn' fiets voor die dag.


Het eerste eiland in zicht.


Maar toch eerst eens terugblikken waar we vandaan komen...



Op het water ziet u een klein sloepje met enkele vissertjes. Leuke activiteit op een vrijdagnamiddag, en op een eilandje als dit heb je natuurlijk niets beters te doen.





Helder water, héél helder water. Ook al is dit op de foto misschien niet helemaal duidelijk.


Een poolse visser.












De wegen liggen er hier zelfs beter bij dan in België. Ook al is dat misschien niet zo moeilijk.


Een bushokje, denk ik.








Een verborgen strand, geen mens te zien. Tijd om even te pauzeren en wat te eten.


Tijdens mijn middagdutje op dit 'strand' (het mos was best lekker zacht om op te liggen) zag ik naast meeuwen ook enkele bijzondere kerels voorbijvliegen. Na wat opzoekingswerk bleken het enkele papegaaiduikers te zijn en een Europese zeearend.



De Europese zeearend dus. Op foto lijkt hij niet zo groot maar het was best een indrukwekkende verschijning. Een volwassen exemplaar kan een spanwijdte hebben van 2 tot 2,5 meter.



Het kleine bos die het strand verstopte.




Nooit geen levende ziel te bekennen of teken van leven te bespeuren, maar eens ik Midsund naderde kwam ik dit hagelnieuwe voetbalveld tegen.


Enkele jongeren die nog een setje winterbanden te verslijten hadden.


Typisch noors huis (makkelijk terug te vinden in de winter) met bijhorende noorse vlag en vlaggenwimpel.


Er is zelfs ook industrie aanwezig.




Zoek de grot.



Gevonden. Deze grot werd de naam Bjørneremshelleren gegeven wat gewoon berengrot ofzo betekent omdat archeologen er een skelet van een beer hebben teruggevonden. Dit was de woonplaats van de eerste bewoners van dit eiland, heel heel hééél lang geleden. Zo lang geleden dat ik er geen jaartal kan op plakken.










Jammer dat ik mijn vinger een beetje voor de lens hield.


Zie commentaar vorige foto.



Ik zie enkele wilde dieren, jij ook?


Ze hielden me in de gaten maar waren niet heel erg gestoord door mijn aanwezigheid.



De franse grot. 55 meter diep en genaamd naar vijf franse soldaten die zich hier verstopt hebben toen ze gevlucht waren uit een duits gevangenenkamp tijdens de tweede wereldoorlog.






En tenslotte spotte ik nog een zeearend.


Met een kleintje erbij die waarschijnlijk zijn eerste vlieglessen kreeg want hij schreeuwde het uit. Ik neem dus aan dat het linkse exemplaar een volwassen vrouwtje was.



Ik vraag me af welke roofdieren zich op dit eilandje (punt G op de eerste foto) bevinden.




Enkele viskwekerijen.


En uiteindelijk de héle lange weg terug richting molde (van punt G naar H, zie eerste foto) ...

Uitgeput is misschien wat overdreven(ik ben geen watje) maar wel heel moe kwam ik 9,5 uur later weer aan in Molde. Helemaal voldaan en uitgewaaid sleepte ik mezelf naar de overheerlijke douche. Dit was misschien wel één van de beste/leukste dagen tijdens mijn 4 maanden hier. Ik, mij en mezelf, een fiets, een volle zon en een noors landschap, meer heeft een mens soms niet nodig om gelukkig te zijn.

Zaterdag (29 mei) was het laatste feestje met zen allen samen want vanaf maandag(31mei) ging de eerste vriend (Raimon) naar huis. Maandag heb ik nog even afscheid genomen van mijn franse copain Mathieu die ik normaal gezien binnen enkele weken terugzie in Tromso. Dinsdag hebben we met de hele groep een afscheidsavond gehouden met gigantisch veel pizza en alle fotos van het afgelopen semester op het grote scherm. Jaarboeken werden uitgedeeld vol herinneringen en werden uitgewisseld om elkaar nog wat lieve afscheidswoorden en toekomstwensen mee te geven. Er werden nog enkele afscheids-speeches gehouden en enkele diploma's uitgereikt voor onder andere ‘de grootste optimist’, de beste ‘dancing queen and king’ en de ‘grootste zatlap’ en ‘party-organiser’ van het semester. Naar aanleiding van de russedag die werd georganiseerd door het ESN (Erasmus Student Network) die niet op deze blog is verschenen wegens ‘niet vatbaar voor publiciate’ werd er ook nog een prijs uitgedeeld. Deze prijs was een echte authentieke rode russebroek met bijhorende leuke rugzak met noorse vlag. En die prijs was voor . . . MIJ! Uiterst tevreden met mijn prijs heb ik meteen mijn broek laten zakken en die russebroek aangetrokken. Hoe die er uitziet zullen sommigen van jullie misschien wel een keertje zien als ze mij tegenkomen op festivals zoals Rock Werchter, Rock Zottegem, Pukkelpop en misschien nog enkele andere. Kortom was het een uiterst aangename en gezellige avond.

Vandaag (donderdag 3 juni) heb ik mijn laatste examen gehad en is het nu zomervakantie voor bijna iedereen. Landgenoot Sébastien is vandaag de lucht in gegaan richting België en ik zal de volgende zijn die Molde verlaat. Morgen zit ik op de bus richting Trondheim met een vliegtuigticket op zak van Tromso naar Molde op 23 juni. Wat er tussen nu en 23 juni zal gebeuren wordt één groot avontuur als kers op de taart van de afgelopen 4 maanden. Wat er de komende drie weken gebeurt zal niet meer op deze blog verschijnen dus is het ook tijd om hier van jullie afscheid te nemen. Niet getreurd, want dit afscheid betekent ook dat jullie mij de volgende keer in levende lijve terugzien. Mijn terugkomst op belgische bodem is gepland op 25 juni om 10u15 ’s morgens op Zaventem. Wie komt er mij oppikken? Mama? Papa? Broer? Zus? Of staat er een gigantisch verwelkomingscomité met spandoeken, taart, chocomousse, looza ace en toeters en bellen me op te wachten? Dit zijn geen subtiele hints maar eerder mijn fantasierijke brein die weer even los gaat dus neem dit laatste niet al te serieus:)

Als laatste dank- en afscheidswoord nog even het volgende. Nooit had ik gedacht dat deze blog zo graag en zoveel gelezen zou worden en zo succesvol zou zijn. Ik ben ongelooflijk blij dat jullie op deze manier ook wat van mijn avontuur en mijn verhalen hebben kunnen genieten. Ik hoop dat jullie het leuk vonden, ik in elk geval wel. Deze blog was eigenlijk enkel bedoeld voor vrienden, familie en kennissen maar is hier in Molde een bekend gespreksonderwerp geworden. Ik heb hier bezoekers gekregen uit Frankrijk, Duitsland, Letland, Denemarken, Finland, Amerika en bijzonder veel uit Nederland. Dus iedereen die dit leest: dank u om dit te lezen, het was fijn om gelezen te worden. En misschien toch even snel mijn excuses voor de typfouten omdat ik soms te lui was om het even te herlezen.

Tenslotte nog een toepasselijk en mooi liedje met dank aan Ieva voor de ingeving: