Bezoek: deel 3

Dag 3 samen met broer, zus, mama en opa. De laatste dag voor de bezoekers voor ze terug naar huis gaan. Deze dag zouden we rustig aan doen en zou ook niet zo lang worden als de andere.

Zogezegd zo gedaan. We zijn naar Ålesund geweest, een stadje van 40.000 inwoners ten zuiden van Molde, gekend voor zijn vissershaven.


Opnieuw verlaten we Molde en nemen we de boot naar de andere kant van de Moldefjord.


Het weer was prachtig, maar dat is spijtig genoeg niet de hele dag zo gebleven.

Als het er hier altijd zo zou uitzien, en het altijd zo mooi weer zou zijn, ik zou meteen verhuizen...

Schoonheid is subjectief, maar ik vind het hier prachtig...


Als een hoop mannen samen op zee zitten voor lange tijd en ver weg van huis dan moeten ze opletten voor enge ziektes. Eén van die ziektes is het voor mannen levensgevaarlijke DSB. Vooral testosteron-gevoelige macho's die met zichzelf geen weg kunnen hebben er wel eens last van.
In deze context staat DSB voor Dangerous Sperm Built-up.
Maar nu de prijsvraag van deze week: Wat is het verband met onderstaande foto? Als je goed kijkt staat er in die blauwe driehoek 'DSB'. Of is er geen verband en zit ik gewoon lulkoek te verkopen? En wat zie je dan wel op onderstaande foto...

De winnaar krijgt een zakje gezonde noorse lucht opgestuurd...

We naderen Ålesund...

En de wolken naderen ons...



Hurtigruten...


Herdenkingsmonument voor britse soldaten tijdens WO2...


Een vissertje die vis aan het fileren is. Verser dan dit kan je hem niet krijgen dus hebben we meteen ons avondmaal voor die dag gekocht. De vis was fris en voor 40NOK of 5euro per kilo vond ik dat een koopje. Zelden zoveel, zo goedkoop, zo lekker en zo verse vis gegeten als die dag.


En ander vissertje, maar geen idee wat hij aan het doen was. Hij vond het leuker om de ogen er uit te snijden en de koppen een beetje open te breken...


Maar het zijn wel geen kleine visjes die hij gevangen had...

Het bekendste straatbeeld van Ålesund...

Het doet me een beetje aan Gent(onderstaande foto) denken...


Hurtigruten en een stukje haven


Enkele visserbootjes


Een stuk rots in het midden van de stad. Terwijl je er met de auto naartoe kan wilden mijn moeder en zus de kortste weg naar omhoog nemen. En wat is de kortste weg? een 500-tal trappen naar omhoog die ze op de rots geplakt hebben.


Ik ging uiteraard mee. Intussen was het weer omgeslagen en was er best een felle wind opgekomen...


Wat buskruit, een loden bal, en je kan zo de hurtigruten naar de zeekelder sturen...


We beginnen rustig aan aan onze klimtocht. Snel wordt duidelijk dat je een mooi zicht over de stad krijgt.


Zus en moeder gingen met volle moed naar boven. We hebben alleen maar mensen gezien die de afdaling maakten, niemand zo sportief en moedig om het in de omgekeerde richting te doen.


Het werd grijzer en grijzer, later op de dag zou het ook beginnen regenen maar toen zaten we al droog en wel in de auto richting Molde.


Weer een stapje hoger, en je zag elke keer de huisjes kleiner worden...


Moeder liet zich niet kennen, met de glimlach en stevige pas naar boven.
Een beetje jammer van de foto dat mijn vinger er ook op staat:)


En eens boven gekomen zag het er allemaal zo uit, jammer dat de kleur grijs een beetje domineert...






Op weg naar huis, aan het einde van de wereld klaarde hele hemel open.

Lied van de dag:



Molde, als het er altijd zo zou uitzien, en het altijd zoeen weer zou zijn, ik zou er nooit willen wonen...

En zo eindigde de dag. We gingen onderweg nog even winkelen voor het avondeten en de terugreis naar België. 's Avonds in het hutje die lekkere verse vis gemaakt en nadien even nagepraat over koetjes, kalfjes en Noorwegen.

De volgende ochtend was het tijd voor het afscheid en degenen die me iets intiemer kennen weten dat ik eigenlijk een grote huilebalk ben maar het is makkelijk droog gebleven. Het zijn lange en vermoeiende dagen geweest, maar ze hebben deugd gedaan.

Een bekende stem, een bekende kop, dat is zeker uiterst fijn en aangenaam tijdens zoeen avontuur in het verre koude Noorwegen, alleen en weg van alles dat bekend en gekend is.

Maar het is hier leuk en ondanks zijn nadelen en moeilijkheden heb ik het hier goed, heel goed. Ik blijf hier graag nog even, nog 2 maanden en 4 dagen. Ik tel niet af, want ik kijk niet uit.

De blog heeft een beetje vertraging gehad en intussen is er weer een weekend voorbij. Is er wat gebeurd en hebben jullie wat gemist? Ja, ik heb het zotste en leukste weekend gehad van mijn volledige verblijf tot nu toe.

Ga ik jullie daarover vertellen?

Nee, sorry, niet voor publicatie vatbaar:)