Ik had in een vorig bericht al laten vallen slecht familiaal nieuws gekregen te hebben, de titel is duidelijk.
Alleen en zo ver weg, vele mooie herinneringen zo dichtbij...
Een moeder is gewoon een vrouw
maar van binnen
leeft ze van anderen.
Ze breit de dagen aaneen
met de naalden van het geduld.
Ze weeft haar herinneringen
in haar dromen.
Ze rondt het leven af
met mooie kant.
Ze denkt met kleine gebaren.
Ze strijkt de kreuken glad.
Ze is moeder van de vrede.
Als het donker wordt
legt ze een deken
over het huis en over de bomen.
Ze heeft warme kinderen
om van te dromen.
Als ze slaapt, luistert ze.
Onrust houdt haar adem wakker.
‘s Morgens legt ze op tafel
de schaduwstreep van koffie
met wat brood.
In de kelder zit de zomer
in zelfgemaakte confituur.
Een moeder maakt van
zoveel kleine dingen
groot geluk.
Een moeder: gewoon een vrouw
Dag oma, k'goa froai zin wi...
2 opmerkingen:
Het was een mooie dienst. Oma kan niet anders dan blij zijn met zo'n waardig afscheid.
Maar na regen (sneeuw in jouw geval) komt altijd zonnetje-schijn..
Blijf vooral even lyrisch ons allen plezieren met je verhalen!
Ze maken het je daar niet gemakkelijk...
Een reactie posten