Erasmus 2010 in Molde, Noorwegen: maart 2010

Ik heb al lang niets meer verteld hoe het hier met me is en heb al lang geen gekke verhalen meer verteld met vreemde doordachte grappige opmerkingen van wat ik hier allemaal zie en denk. Wederom ga ik jullie nog langer in spanning moeten houden maar ik kan wel heel snel en kort zijn.

Het weer is hier heel mooi nu en daar profiteer ik van. Sinds vandaag is de hoofdpijn zo goed als voorbij, soms nog eens wat duizelig en wat stekende hoofdpijn, maar dat valt goed mee. Alleen de neus die een beetje vervelend doet soms en best nog wel veel pijn doet op sommige plaatsen. Vandaag heb ik wat leuks gedaan(dat doe ik altijd) dus ik ga iedereen wat zoet houden met enkele mooie plaatjes. Tenslotte is daar ook het meeste vraag naar heb ik de indruk, sappige verhalen moeten maar wat op zich laten wachten, die duren ook wat langer om te schrijven.

Bij de weg, ik heb paasvakantie! Een hele week lang, maar de komende dagen moet er ook wel wat flink voor school gewerkt worden(om toch maar niet het idee te geven dat het hier een grote droom-vakantie is).

Lied van de dag:

In het gezelschap van een noor met luxemburgse identiteitscrisis en een vriendelijke belgische noorderbuur ben ik gaan wandelen in de bergen. Het was een zeer mooie en aangename wandeling, alleen jammer dat er zo weinig bomen zijn...

Ik kan me geen toepasselijkere uitdrukking dan MAAGDELIJK WIT bedenken...

Aker stadion en Rica Seilet hotel

De 222 in de titel betekent dat je vanop Varden 222 bergtoppen kan zien in de omgeving.
Tel jij ze even na?

Molde city...

Het paadje die we genomen hebben om terug naar beneden te gaan. Ongeveer 20 centimeter breed, zette je een stap verkeerd, dan ging je makkelijk een halve meter de sneeuw in...

Ontbossing, ook in Noorwegen want ze hebben er hier toch genoeg...

Als ik zeg dat er een meter sneeuw ligt, dan overdrijf ik niet, het is eerder ongeveer anderhalve meter...

Non semper arcum tendit Apollo, zeker niet als je voor vijf maanden weg van huis bent om in een (prachtig) land als Noorwegen te gaan studeren. Dus zijn we er enkele dagen op uit getrokken.

We? Ja, ik en vijftien andere studenten waarvan het grootste deel internationale studenten. We hebben een hutje gehuurd(en er 2 gekregen) voor enkele dagen in Bjorli(uitspreken als "Bjoerli"), twee uurtjes rijden met de auto van Molde.

Het hele traject mijn ogen opengetrokken en genoten van het verbluffende mooie landschap. Noorwegen, letterlijk en figuurlijk het einde van de wereld...

Eerst even mijn zonnebril opzetten, want het zonnetje schijnt...

Je kan in Noorwegen nergens naartoe zonder een ferry te moeten nemen, dus het was even wachten geblazen. De weg lijkt in het water te verdwijnen, het is de boot op of rechtsomkeer maken.

En als je even moet wachten, dan kan je maar beter even wat foto's maken.

Daar is hij al. Het zou ook de blijde intrede van een goedheilig man kunnen zijn maar Sinterklaas kennen ze hier niet in Noorwegen.

Road trip. Noren kunnen een aardig stukje door de bochten scheuren met een auto die er absoluut niet voor gemaakt is en die de leeftijd om de schrootpremie op te strijken al enkele jaren bereikt heeft(met gebrekkige ophanging en wegen die nog slechter zijn dan sommige in Wallonië).

Even stoppen.

Dit is 'Trollvegen', met 1100meter de hoogste verticale rotsformatie van Europa.
Mijn vriend wikipedia zal de rest vertellen:) http://nl.wikipedia.org/wiki/Trollveggen

Vreemd genoeg kijkt iedereen de andere kant op, Trollvegen bevindt zich links op de foto buiten beeld...

Een waterval, door moedertje natuur buiten werking gesteld.

Welkom in Bjorli.

Onze huisjes.

Aangezien er ruimte zat was heb ik voor mezelf een tweepersoonskamer kunnen veroveren met dubbel bed:)

Uitzicht van de kamer.

Dinsdagochtend. Tijd voor het ontbijt en daar gingen de noorse jongens voor zorgen maar aangezien ze van het type waren die denken dat eieren rond zijn heb ik het maar gedaan...

Degenen die me wat beter kennen weten dat het moeilijk is om 's morgens een glimlach op mijn gezicht te krijgen...

De eitjes waren meer dan goedgekeurd en aangezien ik al een reputatie had door mijn truffel-, pizza- en spaghetti-kwaliteiten werd ik voor de rest van de tijd tot chef-kok gebombardeerd...

Genoeg ontbeten, tijd om een beetje te sneeuw-surfen...

Enkele indianen die de weg kwijt zijn...

Ze hadden zelfs enkele leuke hondjes mee...

Ingepakt, tijd om naar boven te gaan...

Dit is meestal het leukste van de dag...

Toch maar eens uitkijken welke kant we op moeten, ook al kon je hier niet echt verdwalen...

Gelukkig heeft het niet geregend of gesneeuwd, maar de zon heb ik ook niet gezien...

Tijd om naar beneden te gaan, eens kijken als we het nog kunnen...

Snowboarders zijn er voor gekend luieriken te zijn, ik neme dit in acht...

Mijn snowboard-maatje van de dag...

Eens kijken hoe goed ze het kan, ons niveau was aardig gelijkwaardig...

Als het goed begint te gaan, dan krijg je te veel zelfvertrouwen en dan ga eens wat snelheid nemen, maar voor een beginneling als ik is dat niet altijd een goed idee...

Het zou ook gewoon een menstruerende bosduif kunnen zijn die even voorbij vloog...

Maar dat was het dus niet. Frontaal op mijn gezicht gevallen op een ijzige beton-harde piste, het lachen was me vergaan. Een bloedneus(voor het eerst in mijn leven!), schaafwonde op neus en lippen en de binnenkant van mijn onderlip gesneden. Neus en vooral lippen waren zeer sterk gezwollen maar dat is nu(vier dagen lager) al een pak beter, de hoofdpijn is nog steeds niet over. Gedwongen tot het slikken van aspirine en voor de rest heb ik niet meer kunnen doen dan de voorbije dagen en nachten in bed liggen met gesloten gordijnen. Slapen ging ook nauwelijks of moeilijk dus het zijn zeer prettige dagen geweest. Gelukkig had ik een sterke degelijke sneeuwbril(die niet van mij is) aan die de schok heeft opgevangen maar die is nu wel lelijk gebarsten. Beter de bril gebroken dan mijn neus, de hersenschudding heb ik gelukkig genoeg ook aan me laten voorbij gaan, ik weet nu wel een beetje hoe het is om er een te hebben.

Sommigen konden er wel om lachen...

De pret kon niet op...

En snel nog maar even foto's maken ook, dachten ze; 'dat vindt ie vast leuk'.

Ik vond het niet zo grappig. Toen ik enkele dagen later nog steeds met barstende hoofdpijn in mijn bed lag, vonden sommige anderen het ook niet meer zo grappig. Hoe dan ook was het best een fijne dag ook al ging het snowboarden bij mij absoluut niet zo goed als de week ervoor in Molde, volgende keer (wanneer dat ook moge zijn) toch nog eens enkele lessen nemen om de techniek wat bij te werken en misschien ook een helm op:)
Hoe dan ook, na het vallen nog een keer of vier dezelfde piste naar beneden gevlogen ook al ging dat wel wat minder snel en vlot, maar de angst moest overwonnen worden en het vertrouwen moest terugkomen.

In plaats van een alcoholische après-ski(de jägermeister stond al koud en klaar) heb ik toch maar gekozen om even te ontspannen in het zwembad. Buiten stond ook een heerlijk warm bubbelbad klaar, maar wegens publicitaire redenen worden hiervan geen foto's getoond.
Ik heb nog nooit met zoveel verschillende nationaliteiten in een bubbelbad ge