Zondag rustdag?

Zondag beloofde een rustige dag te worden, uitslapen tot de middag, al die boekskes en papieren eens lezen die ik gekregen heb zodat ik een beetje een idee zou krijgen hoe het hier allemaal in elkaar zit en voor de rest wat klooien op het internet en vooral eens aan mijn blog werken en ook wat foto’s online gooien. Die laatste twee werden weer maar eens uitgesteld wanneer ik gevraagd werd om mee te gaan voetballen in een of andere sporthal in het centrum van Molde. Ik heb wel geen sportschoenen mee (dat had ik misschien beter toch wel gedaan), maar dat was geen probleem. Het terrein was ook gratis, en dat vond ik zeer aardig hier. Als je denkt aan sporthal, dan denk je ook aan overdekt. En als je die twee samen neemt dan denk je dat je gewoon gaat zaalvoetballen. Maar dat was dus niet zo. Aangezien die noren hier alleen maar sneeuw kennen en geen gras, zijn de overdekte terreinen gemaakt van kunstgras. Ik vraag me al af wat ze dan de koeien hier te eten geven... De terreinen waren jammer genoeg bezet. Langs de ene kant waren enkele voetballers aan het trainen, langs de andere kant was het hondenschool ofzo iets, je ziet die beesten toch ook overal. Ik ben wel nog geen katten tegengekomen... Die voetbalkerels waren sympathiek en zeiden dat we met hun konden meespelen. Zij vormden een team, en wij verdeelden ons ook in 2 teams. Ik zat in een team met een spanjaard, 2 noren en een fransman. Het andere team had iets meer kleur; een zuid-afrikaan, een filipijn, een duitser en een ghanees. We speelden vijf tegen vijf, telkens tegen die noorse ploeg. Mijn conditie trekt al maanden op niet veel meer maar toch nog beter dan verwacht in vergelijking met de anderen. Ik dacht dat we dik op ons botten gingen krijgen want die noorse voetballers zagen er vrij professioneel uit, maar tegen mijn verwachtingen in was het mijn ploegske die eerder de noren enkele keren in de pan hebben gehakt. Ik vond het absoluut een morele plicht om te bewijzen dat de belgen wel degelijk voetbalbloed door de aders hebben stromen. Mijn bewijs is volledig tot zijn recht gekomen door enkele vlotte subtiele goals te maken (zelfs met links! ) en door een paar mooie assists te verlenen.

Na anderhalf uur spelen was bij de meesten het vet van de soep en besloten we dat het genoeg was voor vandaag. Iedereen ging terug naar Fabrikkvegen, die op een tiental mintuutjes wandelafstand lag en enkel ik en Sebastien moesten terug naar kvam. Het was toen 20 na 10 in de avond en de bushalte was een dikke 5 minuten stappen. De bus was er om 20 na elk uur dus we stonden voor een koude keuze. Ofwel een uur wachten in de kou op de bus, ofwel te voet richting kvam, ook in de kou. Na enige twijfel toch maar besloten te voet richting kvam te vertrekken. Het was al weer enkele uren aan het sneeuwen en er waren nog enkel sneeuwruimers en strooiers op de baan. Ze hadden beter eerst eens het voetpad schoongemaakt en gestrooid want elke stap voorwaarts was letterlijk ook een halve stap achterwaarts. Best irriterend, vreemd en onlogisch is dat mijn bergschoenen veel minder grip hebben dan mijn afgesleten platte schoenen. Hoe dan ook was het een fikse 50 minuten durende wandeling waarvan ik maar al tevreden was dat ze voorbij was. Nu weet ik zeker waarom ik mij een buspas gekocht heb, en aangezien het hier waarschijnlijk ook nog veel meer gaat regenen dan mij lief is binnen enkele maanden vind ik het zijn relatief dure prijs toch wel waard.

Voorts heb ik ook het hele weekend zitten twijfelen als ik naar fabrikkvegen zou verhuizen of niet. Alle voor- en nadelen eens flink afgewogen en wat rekensommetjes gemaakt om te kijken als er een beduidend financieel voordeel of verlies is. Wat de uiteindelijke keuze is geworden is dat lees je wel een andere keer. Het moet toch een beetje spannend blijven nietwaar...