Het is al enkele dagen geleden dat ik nog eens wat geschreven heb. Beleef ik niks meer die de moeite waard is om te vertellen? Of beleef ik hier zOveel dat ik gewoon geen tijd heb om mijn blog bij te houden? Tja, wie zal het zeggen...
Intussen heb ik een spetterend weekend achter de rug met lange nachten, of net hele korte, het is maar hoe je het bekijkt. Vrijdag dus weer een quiz in Valhall gehad. Ook al had ik niet meteen boeiende interesse om deel te nemen, toch heb ik met een ploegje van vijf deelgenomen en heb ik voor sommige vragen aardig mijn steentje kunnen bijdragen. Wonder boven wonder, ik verras mezelf hier steeds weer, hebben we die quiz gewonnen! En wie zijn ‘we’? Dat ben ik samen met een nederlandse en drie letse dames. En wat hebben we gewonnen? Een soort maaltijdcheque van een pizzeria ter waarde van 400NOK (ong.50€) om ergens eens lekker pizza te gaan smullen. Waarom met één vrouw gaan eten als je het meteen met vier kan denk ik dan...
Op zaterdagavond waren alle internationale studenten door het Salvation Army in Molde uitgenodigd om te gaan eten. Het Salvation Army is een internationale christelijke beweging die allerlei goede daden verricht zoals de hongerigen voeden en de dorstigen laven, en dat waren we allemaal. Nadien was er ook nog ruimte voor koffie en taart, in mijn geval is dat plat water want ik drink geen koffie... Tijdens, voor en na het dessert werden er gezellig gezellige gezelschapsspelletjes gespeeld, en dat was best gezellig. Een van die spelletjes was chinees schaken, en laat dat nu net één van mijn favorieten zijn van de laatste jaren. Tegen een belg, een nederlandse, twee letse en een pakistaanse ging ik met mijn zwarte leger(ik was het kleur zwart) de strijd aan. Door fenomenaal spelinzicht en tactisch vermogen, allianties, blokkades en uiterst sublieme zetten ging ik eens vier verschillende nationaliteiten in één keer op een chinees schaakbord subtiel in de pan hakken. Caesar zei ooit niet voor niets: ‘Horum omnium fortissimi sunt Belgae’.
Zonder overdrijven kan een mens niet praten zei een wijs iemand me ooit, maar genoeg gezeverd. De avond werd verdergezet, of ingezet, met wederom een gezellig samenkomen op iemand zijn verdieping in de studentenblok in Fabrikkvegen. Naar de gewoonten hier brengt iedereen zijn eigen drinken mee en als eerste deel van een typische zaterdagavond drinkt iedereen zich wat moed in.
Intermezzo: noorse zuipcultuur.
Zoals reeds enkele keren vermeld is het de gewoonte dat elk zijn eigen drinken meebrengt naar een feestje. Omdat alcohol hier zo duur is koopt iedereen zijn eigen ding en wordt er altijd afgesproken bij iemand voor een soort van pre-party. Dit is gewoon een ogenblik om wat alcohol in het lijf te jagen om later op de avond een stapje te gaan zetten. De laatste generaties jongeren kunnen blijkbaar niet uitgaan, feestvieren of gewoon wat plezier maken zonder zich lam te zuipen. Dit brengt me meteen naar een volgende ‘gewoonte’. Ofwel drink je niets op een avond, ofwel ga je je te pleuris gaan drinken. Mijn filosofie hieromtrend in de aard van: ‘een trappistje of een biertje kan af en toe eens smaken als ik er zin in heb’ is hier een beetje vreemd en ongezien. Een veelgestelde vraag is hier ook vaak: ‘drink jij vanavond?’
Rond middernacht gingen we met zen allen richting ‘Kompagnie’. Dit is één van de twee plaatsen typisch voor studenten om uit te gaan. Bij het tonen van je studentenkaart mag je gratis binnen, anders moet je even 50NOK neerleggen. Het eerste dat me opviel is de drukke aanwezigheid van veiligheids-mensen buiten, maar ook binnen in de 2 zalen. De ene zaal is een leuk typisch studentencafé met terras waar gezellig wat kan gepraat en gedronken worden. Er speelde ook een of andere lokale artiest live wat muziek (ik weet niet als dit elke week is). Dit zorgde later op de avond voor vele leuke taferelen. De noren staan bekend heel schuchter, gesloten en verlegen te zijn. Maar na het nuttigen van enige hoeveelheid alcohol lallen ze allemaal arm in arm luidkeels mee als de muzikant met gitaar in de hand een of ander noors bekend meezing-lied begint begint te schallen. 500 miles van The Proclaimers kent iedereen hier ook uit het hoofd, het jolijt kende geen grenzen.
In de andere zaal ging het er helemaal anders toe. Dit dancing-gedeelte zorgt voor een totaal andere sfeer en soort van feestvieren dan de andere dus deze afwisseling dicht bij elkaar kan ik wel appreciëren zodat je snel kan afwisselen en het allemaal niet te rap beu wordt. Je zou dit misschien ook de testosteron-kamer kunnen noemen want eigenlijk was dit gedeelte met flauwe remixes van Kings of Leon en The Prodigy gewoon een dekmantel voor hormonale studenten waar een soort veredelde paringsdansen werden uitgevoerd.
Om twee uur is het volledig gedaan en komt aan alles abrupt een einde. Muziek uit, lichten aan, en als je even nog blijft zitten komen ze letterlijk je drinken uit je handen rukken. Met zen allen terug naar Fabrikkvegen dan. Daar wordt nog wat nagepraat en wordt er een einde gemaakt aan een lange dag. Zondag, dat is hier bij iedereen rustdag, want maandag begint een nieuwe schoolweek vol studie en kennis-verrijking...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten