Velkommen til Molde

Wat (kort) vooraf ging

Maandag 25 januari. De laatste van vijf veldslagen overwonnen, het examen transportverzekering ging beter dan verwacht dus ik kon de veldslag met opgeheven hoofd verlaten. Vervolgens mijn kot op een mondiaal record-tempo leeggehaald, gekuisd en verhuisd, met assistentie van de mama. Vervolgens gaan shoppen met het oog op het grote vertrek en hier en daar toch nog een koopje kunnen doen tijdens de laatste dagen van de solden. Het was mijn laatste dag in Gent en dus ’s avonds nog rustig wat gaan drinken met enkelen en het nodige afscheid genomen. De twee dagen daarna waren van hetzelfde kaliber. Heel de dag in de weer van hier naar daar om nog wat te gaan halen voor Noorwegen, en voor de rest van de belangrijksten nog eens afscheid nemen.
Woensdag 27 januari, dag voor het vertrek. De hele dag dingen liggen klaarleggen om dan ’s avonds nog een gewoed gevecht tegen de kilo’s te voeren met de bagage. Bon, ‘alles’ er ‘vlot’ ingekregen, nog een laatste maal een nachtje (want het was een korte) in het vertrouwde bed, het kopje is klaar om te vertrekken en al de rest ook.

Meneer Erasmus, breng me de horizon

Voor degenen die niet weten wat ze hier doen of wat ze aan het lezen zijn, ik (ik hoef normaal gezien geen voorstelling), ga de komende 5 maanden studeren in de stad genaamd MOLDE. MOLDE, ligt in NOORWEGEN, en dus niet Zweden, Finland, Denemarken of wat weet ik nog allemaal dat ik gehoord heb waarvan de mensen dachten dat ik er naartoe ging. Noorwegen is het 1 van die 3 langwerpige landen in het noorden van Europa. Aangezien elk kind die op jonge leeftijd zijn eerste lessen aardrijkskunde krijgt en die drie landen en de bijhorende hoofdsteden niet uit elkaar kan houden; Noorwegen is het linkse van de drie, en de hoofdstad is OSLO.

Goed, de dag van mijn vertrek(donderdag 28 januari). In Brussel toegekomen wist ik nog maar half hoe een luchthaven er uitzag en hoe hij werkte(mijn vorige vlucht was ongeveer 10 jaar geleden), maar pa en ma wisten het mij op 2 minuten uit te leggen en eigelijk is het zo gemakkelijk zoals ze het uitgelegd hebben. Alleen aan de security had ik het even moeilijk want ik stond daar bijna met mijn broek tot op mijn enkels. Ik moest mijn broeksriem uitdoen om door de metaaldetector te gaan Aan de gate mijn reisgezel Sebastien tegengekomen en diens vriendin die met ons meevloog tot in Oslo. Al snel waren we van de grond en nog veel sneller in Oslo. Vlotjes, zou je dan denken.

In Oslo dan wat uren gesleten wachtend op onze volgende vlucht naar Molde, die een klein uurtje zou duren. Alles ging gesmeerd, maar het was het begin van een reis die uiteindelijk maar dan dubbel zo lang zou duren. Met wachten er bij zou ik normaal gezien 5u35min. onderweg zijn. Momenteel ben ik al 13,5 uur onderweg en ik heb geen flauw idee waar ik momenteel ergens ben( tot nog toe alleen besneeuwde wegen, sneeuw, besneeuwde bomen, bergen, rotsen, tunnels, sneeuwruimers en een vrachtwagenongeluk gezien), in elk geval nog een heel eind van Molde. Waar zit ik dan? Awel, op nen bus. En was dat de bedoeling? Nee En hebben ze hier internet op dienen bus? Aja nee, tuurlijk niet. Ik zet het hier gewoon in een word-document en ik zal het morgen of overmorgen wel in mijnen blog plakken(met foto’s)

Het is allemaal begonnen toen de piloot, vertaald naar het nederlands, ongeveer het volgende zei(we waren nog perfect op het geplande uur); blablablabla... Binnen een tiental minuten gaan we beginnen landen. ‘The weather conditions in Molde are...euh... some snow and some ice.’

Tien minuten later zei de piloot dat de landingsbaan gesloten was omdat ze de baan sneeuwvrij aan het maken waren en dat we eventjes enkele cirkeltjes gingen vliegen boven Molde. Toen toch maar poging gedaan tot landen. We daalden, met een pak turbulentie en wat prettig gestoorde luchtzakken, maar de piloot zat er een beetje naast dus we moesten nog eens een toerke doen. Hij zei dat hij het eens ‘langs den andere kant’ ging proberen, zogezegd zogedaan, we daalden, en ik zag het prachtige Molde verschijnen. Licht euforisch en enthousiast werd ik toen ik enkele dingen zoals dat grote bekende hotel daar langs het water(ik kan even niet op de naam komen) en het voetbalstadion van Molde zag liggen. Te vroeg gekraaid want toen ik duidelijk de landingsbaan zag liggen zat de piloot een beetje te ver en is hij halverwege het landingsproces volle kracht terug beginnen opstijgen en is hij teruggekeerd naar Oslo. Terug naar af, maar mijn pret(en die van Sebastien) kon niet op. De Noren konden er wel minder om lachen, maar avontuur heb ik gewild, avontuur zal ik krijgen! Rond 18 uur terug in Oslo geland(ik moest normaal in Molde landen om 16u40). Daar hebben we 100 kronen(13 euro ongeveer) gekregen en werd onze vlucht overgeboekt naar Kristiansund. Die was pas om 21u45 dus we konden terug Tom Hanks in zijn film ‘The Terminal’ spelen.

(onderbreking, bus komt aan in molde luchthaven, het is 1u ’s morgens)

We gaan verder...
Het is nu 2u34 en ik zit niet meer op de bus maar ik ga het niet te moeilijk maken dus ik ga gewoon verder met mijn verhaal.)

In Oslo was het dus weer enkele uren wachten geblazen maar we hadden genoeg te doen. Gelukkig konden we op internet en zo via mail en met mislukte onnozel ingewikkelde telefooncellen (waar we veel te veel geld aan verspild hebben) de persoon bereiken die ons stond op te wachten om 16u40 in Molde. Dat geregeld te hebben zijn we maar gaan eten. Terwijl ik stond aan te schuiven heeft er letterlijk een meter voor mijn neus een iets oudere meneer een epilepsie-aanval gekregen of een hartaanval ofzo, t’was op zijn zachtst gezegd zeer akelig. Aan de hand van de reacties van degenen die hem te hulp snelden(het medische team liet wel lang op zich wachten) dacht ik dat hij dood was, hij gaf ook geen teken van leven meer. Ik heb wat langer op mijn eten moeten wachten maar hij is toch bij bewust gekomen.

De vlucht naar Kristiansund ging zoals het hoorde en de gemoedstoestand was nog steeds verbazend positief ondanks de vermoeidheid die begon toe te slaan. Ik heb er eerst goed en daarna een beetje bitter om kunnen lachen toen de piloot voor het landen ook weer begon met ‘there are some snow showers, we will have to circle around for some time while they are cleaning the runway.’

Maar uiteindelijk vlotjes geland, de bagage was mee en de bus naar Molde stond al te wachten. De wegen liggen hier dik besneeuwd, de bus werd precies de hele tijd ge-escorteerd door een sneeuwruimer die bijna de hele tijd voorop reed. Eens afgestapt aan de luchthaven moesten we enkel nog Meneer Oeystein(uitspreken als ‘uisten’ denk ik) bellen die ons een kwartier later kwam oppikken.

Terwijl ik al maanden dacht dat mijn kamer in het centrum van Molde lag blijkt die toch een dikke 5 kilometer verder te liggen(uit het centrum), da’s even balen, maar de school is een pak dichter en er is hier ook wel een redelijk grote winkel in de buurt. Mijn kamer is op de eerste verdieping, maar heb nog geen flauw idee hoe het er hier uitziet overdag. Dan maar mijn bed beginnen maken en snel mijn labello in mijn bagage gezocht want mijn lippen zijn al de hele dag aan het branden zoals de kerk in Galmaarden eens gebrand heeft. Spijtig genoeg iets te vlijtig gezocht want k’heb mij gesneden aan het mesje dat ik meehad, dus da’s ook weer even balen. En nog meer van dat want ik heb geen internetkabel mee dus ik kan de eerste dagen niet op internet (ik had er wel een klaargelegd om mee te nemen maar er was te weinig plaats en op gewicht moest er ook bespaard worden, ik zal er wel een kopen de komende dagen.)

MAAR, ondanks al die tegenslag, die zich maar blijft opstapelen, de gigantische vermoeidheid, de honger, de dorst, de keel en de lippen die al serieus last hebben van het klimaat, blijf ik hier rustig zitten, met de glimlach, al een hele dag, creatief en rust te wezen en alles te nemen zoals het komt. En nu ga ik echt gaan slapen want ik ben echt naar de ****** (29jan. 3u17)

Beelden zeggen meer dan woorden...

Klaar voor het vertrek

Aan het wachten op het vliegtuig in brussel, ik was misschien toch wel een beetje nerveus...

We zijn weg...

Up in the sky? ... Up in the sky...



Toen ging alles nog rustig, volledig op schema en alles ging volgens plan

Ik was niet aan het slapen, ik deed maar alsof...

Is dat Noorwegen????

Jep, dat is Noorwegen...

Het is hier nogal een beetje dichtgevroren overal...

K'weet eigenlijk niet als ik dit nu echt zo mooi of prachtig moet vinden...

Ah kijk, zo ziet een (dichtgevroren) fjord er uit...

Gelukkig heeft de Schelde niet te veel last van al die rotsen die in het midden van het water liggen...

Hier zie je duidelijk de scheidingslijn tussen ijs en water, maar ik zou er toch voor geen geld willen proberen op ijsschaatsen...

Luchthaven Oslo, rond 3uur in de namiddag, en de avond valt...

Kijk, ze hebben hier ook zoeen grote witte golfbal (da wit bolleke in de bergen) zoals in Gooik...

Nog een stukje luchthaven Oslo plus omgeving...

3 uur wachten is niet zo boeiend, maar we zaten daar wel op ons gemak...

( Voor degenen die het niet weten, de kerel links is Sebastien, en die zit in Gent in mijn klas en is ook zot genoeg om op erasmus naar Noorwegen te gaan)

Avond? Neenee, halfvier in de namiddag...

Het noorderlicht??? Banee gij, gewoon de zon die ondergaat...

Op weg naar Molde, voorlopig nog op schema...

Sneeuw, rots, sneeuw, rots, sneeuw, rots, sneeuw, rots, sneeuw,...

18u. Terug in Oslo. Euh... dat was niet de bedoeling...

1u30. 's nachts. Aankomst in Molde.

Het heeft hier precies (een beetje) gesneeuwd...

Alle opmerkingen, commentaar, dt-fouten en alles wat je wil zijn meer dan welkom! Als je eens een commentaar achterlaat dan weet ik tenminste dat dit gelezen wordt:) (en door wie)

Tot blogs!