zaterdag 27 februari 2010
donderdag 25 februari 2010
Noorse cultuur
Ik zit hier al bijna een maand dus tijd om even wat dingen te gaan vertellen over het leven hier in Noorwegen die je niet meteen in een reisbrochure zal terugvinden.
Molde is een klein stadje met ongeveer 25.000 inwoners en dat valt te merken. Op de bus en in het centrum kom je wel eens vaker dezelfde mensen tegen zoals mijn 89-jarige vriend waar ik al enkele keren over verteld heb. Héél gezellig zou je denken, iedereen kent iedereen, maar dit kan ook een verengend effect hebben. Het roddelgehalte is hier ontzettend hoog, zeker bij de studenten, en dat laatste is niet moeilijk als je op een hogeschool zit met slechts 1500 studenten. Het is heel goed mogelijk dat je iemand tegenkomt die je absoluut niet kent maar die wel dingen over jou weet waarvan je liever hebt dat niemand ze weet. Roddelen is van alle tijden, overal ter wereld. Zet hier bijvoorbeeld twee buitenlandse VROUWELIJKE studenten bij elkaar die elkaar nauwelijks verstaan of kennen en het eerste wat ze kunnen is roddelen.
De klederdracht bij de jongeren is ook wel het vermelden waard. Ik had in buurland Zweden wel al eens opgedirkte bimbo’s over straat zien lopen die er uitzagen alsof ze net van carnaval Aalst kwamen, hier is dat ongeveer hetzelfde. Overdag is het de gewoonte om een soort pyama-broek of stoffen sportbroek te dragen, iets dat ze in Geraardsbergen marginaal zouden noemen. Alle mannen hebben hier ook dezelfde schoenen, namelijk deze;
Ik heb dezelfde maar in het zwart dus ze zien meteen dat ik een buitenlander ben...
Ook knoop ik mijn veters en hier worden veters niet geknoopt, dat doe je gewoon niet.
Vrouwen hebben dan weer de gewoonte van gewoon lange nylonkousen te dragen met een T-shirt die iets te lang is en maar net als rok kan dienen ofwel lederen laarzen die ook de knieën moeten bedekken zoals het een echte sm-meesteres betaamt. Zou een broek hier dan echt onbetaalbaar zijn? Nochtans kunnen ze hier niet zeggen dat ze arm zijn want bijna elke student gaat hier werken en velen doen dat gewoon in de supermarkt. Als ik ga inkopen doen dan zie ik niet veel volwassen personeel, alsof het hele warenhuis gerund wordt door studenten. Opmerkelijk is dat je hier nog minder moet gekwalificeerd zijn om achter een kassa te staan dan in België. Het geld moet gewoon in het juiste gaatje gestoken worden en het wisselgeld wordt automatisch door de kassa uitgespuwd, dus het kasticketje afscheuren vergt hier het meeste concentratievermorgen. De winkels zijn hier open tot 22uur, dat maakt nachtwinkels overbodig en dat scheelt een hoop turkse immigranten om deze open te houden. Echter als je voor het uitgaan nog even enkele biertjes wil gaan kopen dan kan je in de avond terugkomen van een koude kermis. Er is hier een of andere fantastische en uiterst logische regel dat je geen bier meer kan kopen na 18uur.
De olympische winterspelen in Vancouver zijn al enige tijd bezig en dat heb ik geweten. Alle noren zijn er helemaal weg van hier en hun enthousiasme kent geen grenzen. Als trouwe supporters gaan ze hier dag en nacht naar de winterspelen kijken. Niet alleen tijdens de winterspelen, ook tijdens de superbowl in de verenigde staten plakten die noren hier de hele nacht voor de televisie. Net zoals het quizzen op vrijdagavond boeit het mij ondermaats en een veelgestelde vraag van de noren met gevoel voor humor is hier zo vaak dat het mij nu bijna beu wordt; ‘Where are the belgians?’, ‘How many medals have the belgians won?’, enzovoort.
Niet alleen bij de noren, ook bij de nederlanders is het patriotisme sterk te merken en gewoon bij iedereen eigenlijk. Het ligt zeker en vast ook wel deels aan mij dat het mij allemaal niets doet(er zijn belangrijkere dingen in het leven) maar ik denk wel dat elke belg in vergelijking met al die andere nationaliteiten hier rond mij een gebrek heeft aan een serieus pak vaderlandsliefde. Nu is natuurlijk ook de vraag als dat ook noodzakelijk is maar we gaan de filosofische kant niet opgaan. Laat wel geen twijfel bestaan, ik ben ontzettend trots belg, vlaming en europeaan te zijn. Ik voelde me zelfs geoffendeerd dat in de film ‘Eurotrip’ die ik gisterenavond zag België niet aan bod kwam. Van Engeland naar Frankrijk en vandaar meteen naar Nederland alsof er niets meer tussen ligt, dat vind ik gewoon grof! Geen wonder dat 95% van de amerikanen nog nooit van België heeft gehoord, terwijl we op heel wat vlakken wereldtop zijn en we een ontzettend rijke cultuur hebben. Soit, laat de onwetenden maar in een zielige bodemloze sukkelput kruipen.
Ze kijken hier niet alleen graag naar sport, ze doen het ook zelf. Waar ik op zondagavond ga voetballen heb ik al enkele keren volwassenen en halve bejaarden alles uit hun lijf zien persen op het (overdekt en met kunstgras) voetbalveld. Het voetbalseizoen begin hier ook weer dus ze gaan ook gewoon buiten trainen bij een temperatuur van -10°C zoals enkele van mijn flatgenoten. Gekken zijn het. Ik heb hier wel nog geen enkele zwaarlijvige mensen gezien, alleen een paar papzakskes hier een daar. Da’s jammer want nu kan ik geen dikke-mensen-mopjes maken. De levensverwachting is hier één van de hoogste ter wereld en volgens de Verenigde Naties is Noorwegen het beste land om te wonen. Misschien moet ik eens aan verhuizen gaan denken (eens kijken hoeveel reacties dit gaat opleveren door zoiets te zeggen:).
Qua afval sorteren zijn de noren heel streng en een voorbeeld voor de wereld. GFT gaat in afbreekbare zakjes, papier, karton en brik samen en alle blikjes, glazen en plastic flessen en dergelijke worden gespaard om die terug naar de winkel te brengen. Daar krijg je er enkele kronen voor per stuk dus dat kan aardig oplopen als je ze een beetje opspaart.
Maar niks of niemand is perfect en zeker de noren niet. Ze gaan als een goede huisvader gaan sorteren maar ze zijn nog slordiger dan de amerikanen als het op energieverbruik aankomt. Lichten gaan nooit uit, frigo’s blijven openstaan en de douche laat je eerst 5 minuten stromen terwijl er na 5 seconden al warm water uitkomt, alsof er (zoet) water genoeg is in de wereld... DEGOUTANT en absurd vind ik dat, dat is dweilen met de kraan open. Ik weet al lang dat de mens een dom en egoïstisch wezen is dus ik ga er mij niet meer druk om maken.
Noorse zuipcultuur: deel 2.
Ik heb al eens verteld dat de noren zich ofwel braaf en half-heilig gaan gedragen ofwel zat en half-geilig. Nu is het mij na de derde keer in ‘Kompagniet’ opgevallen dat de inheemse bevolking hier zich niet alleen schijtezat kan zuipen maar dat ze zich dan ook op britse wijze ongelooflijk lomp en onbeschoft gaan gedragen. Mensen loop je gewoon overhoop of duw je gewoon weg en je moet zeker niet denken van je te excuseren of te vragen als je er even langs kan. Ik ben een brave jongen en mijn ouders hebben me met veel wijsheid en verstand opgevoed maar op zoeen momenten komt de irritatie en de agressie opborrelen. Zeker als er enkele hormonenbanken zich overal komen tussenwringen en uw (vrouwelijke) vrienden komen lastigvallen. Dan is het de kunst om niet te provoceren (alhoewel de verleiding heel groot is en ik niets liever doe) en subtiel die bullebakken op noorse wijze weg te duwen. Ondanks de testosteronvulkanen neemt hier niemand aanstoot aan al dat onbeschofte gedoe. Nochtans leidt de combinatie van alcohol en testosteron meestal tot een combinatie van agressie en haantjesgedrag. In België zouden ze veel sneller op de vuist gaan, wij hebben nog altijd iets dat ELEMENTAIRE BELEEFDHEID heet en dat in elke situatie naar elke man en vrouw in acht dient genomen te worden. Zat zijn is voor NIKS geen excuus, respect heb je altijd en overal en voor iedereen. Naast onbeschoft en lomp veranderen velen (voornamelijk de vrouwen) hier ook in gigantische puberale kinderachtige kippen waar absoluut niets mee aan te vangen valt. Nochtans moet je 18 zijn om binnen te mogen...
Ik denk dat ik komende zaterdagavond eens een ander oord ga opzoeken dan Kompagniet (als het uw ding niet is dan word je dat gewoon beu!) ofwel blijf ik gewoon lekker rustig in Fabrikkvegen. Maar voor zover ik al gehoord heb is het voor de rest niet veel soeps hier. Enkele boekjes hebben me wijsgemaakt dat dit de stad van de Jazz-muziek is maar blijkbaar is dat alleen tijdens het Jazz-festival in juli. Voor de rest is daar NIETS van te merken(behalve Jazzboy).
Jammer, maar dat maakt het er hier niet minder leuk om. Het is hier goed om leven, ik zou momenteel nergens anders ter wereld willen zijn...
Twee van mijn internationale maten hier hebben (voor een videowedstrijd) een filmpje gemaakt om Molde te promoten voor buitenlandse studenten.
Dit is het resultaat: http://www.youtube.com/watch?v=rdhrbmytKU0
woensdag 24 februari 2010
Een mens komt wat tegen
Zeker als hij in Noorwegen gaat studeren. Zowiezo kom je heel wat verschillende mensen tegen tijdens een buitenlandse studie en zeker als je naar een hogeschool gaat die bekend staat om zijn internationale karakter. Dit levert soms héle leuke discussies op zoals een nederlander die probeert uit te leggen aan een gelovige katholieke zuid-afrikaan dat hij geen kinderen wil. Ook het verschil in mentaliteit en verschil in culturen is soms zeer merkwaardig(maar leuk, grappig én interessant) om zien.
Even een overzichtje van de landen van mensen waarmee ik hier in contact sta:
België, Nederland, Frankrijk, Spanje, Duitsland, Tsjechië, Slowakije, Wit-Rusland, Letland, Noorwegen, Oostenrijk, Rusland, China, Pakistan, Azerbeidzjan, Egypte, Ivoorkust, Ghana, Guinea, Chili, Colombia.
Gisterenavond waren we met een groepje uitgenodigd bij een noorse studente van het ESN(European Student Network), een beetje de meter van alle erasmus-studenten zeg maar... Een heel gezellig appartementje met een flatscreen die groter is dan haar keukentafel met daarnaast een geluidsinstallatie die ook op een festival zou kunnen staan. Het is duidelijk dat de meeste studenten hier ook gaan werken en ze laten de noorse kronen ook probleemloos rollen. Het was een avond zoals ik ze het allerliefste heb. Overheerlijke zelfgemaakte pizza, chips, popcorn en frisdrank in overvloed. Zet een leuke grappige film op (Eurotrip) en leg mij in een hele comfortabele zetel en met een volle maag en ik ben een gelukkig mens. Het was een heerlijk avondje ontspannen. Dat is nu eens het studentenleven zie, wat een lijdensweg heb ik hier af te leggen...
Voor de rest gaat alles hier rustig zijn gangetje. Al anderhalve week elke dag een helderblauwe hemel en een volle zon maar op zijn warmst is het hier maar -5°C en voor de rest rond de -10 à -15°C. Met andere woorden; da is ier koud.
Vandaag is het hier wel weer 10 graden warmer maar nog altijd onder het vriespunt. De zon en de blauwe hemel zijn verdwenen en hebben weer plaatsgemaakt voor een grijze mistbank en miljarden sneeuwvlokken. Met andere woorden; da is ier weer vollenbak aant sneeuwen.
Maar ik klaag niet, zeker niet als je weet dat ik deze week alleen op donderdag en vrijdag les heb. Zoals ik al zei; wat een lijdensweg heb ik hier af te leggen...
Om toch maar geen verkeerd beeld te geven dat ik hier helemaal niets doe wil ik toch wel even wat rechtzetten. Heb gisterennamiddag de hele namiddag in de bibliotheek op school gestudeerd, leerstof ingehaald en wat noorse oefeningen gemaakt. De komende dagen gaan we daar verder aan breien want ik heb nog steeds wat in te halen...
De zon komt op, en ze gaat ook weer onder...
P.S: Er waren enkele mensen die mijn adres hier wilden weten, dus bij deze:
Fabrikkvegen 4-8, B220
6415 Molde
Even een overzichtje van de landen van mensen waarmee ik hier in contact sta:
België, Nederland, Frankrijk, Spanje, Duitsland, Tsjechië, Slowakije, Wit-Rusland, Letland, Noorwegen, Oostenrijk, Rusland, China, Pakistan, Azerbeidzjan, Egypte, Ivoorkust, Ghana, Guinea, Chili, Colombia.
Gisterenavond waren we met een groepje uitgenodigd bij een noorse studente van het ESN(European Student Network), een beetje de meter van alle erasmus-studenten zeg maar... Een heel gezellig appartementje met een flatscreen die groter is dan haar keukentafel met daarnaast een geluidsinstallatie die ook op een festival zou kunnen staan. Het is duidelijk dat de meeste studenten hier ook gaan werken en ze laten de noorse kronen ook probleemloos rollen. Het was een avond zoals ik ze het allerliefste heb. Overheerlijke zelfgemaakte pizza, chips, popcorn en frisdrank in overvloed. Zet een leuke grappige film op (Eurotrip) en leg mij in een hele comfortabele zetel en met een volle maag en ik ben een gelukkig mens. Het was een heerlijk avondje ontspannen. Dat is nu eens het studentenleven zie, wat een lijdensweg heb ik hier af te leggen...
Voor de rest gaat alles hier rustig zijn gangetje. Al anderhalve week elke dag een helderblauwe hemel en een volle zon maar op zijn warmst is het hier maar -5°C en voor de rest rond de -10 à -15°C. Met andere woorden; da is ier koud.
Vandaag is het hier wel weer 10 graden warmer maar nog altijd onder het vriespunt. De zon en de blauwe hemel zijn verdwenen en hebben weer plaatsgemaakt voor een grijze mistbank en miljarden sneeuwvlokken. Met andere woorden; da is ier weer vollenbak aant sneeuwen.
Maar ik klaag niet, zeker niet als je weet dat ik deze week alleen op donderdag en vrijdag les heb. Zoals ik al zei; wat een lijdensweg heb ik hier af te leggen...
Om toch maar geen verkeerd beeld te geven dat ik hier helemaal niets doe wil ik toch wel even wat rechtzetten. Heb gisterennamiddag de hele namiddag in de bibliotheek op school gestudeerd, leerstof ingehaald en wat noorse oefeningen gemaakt. De komende dagen gaan we daar verder aan breien want ik heb nog steeds wat in te halen...
De zon komt op, en ze gaat ook weer onder...
P.S: Er waren enkele mensen die mijn adres hier wilden weten, dus bij deze:
Fabrikkvegen 4-8, B220
6415 Molde
zaterdag 20 februari 2010
3 weken al???
Donderdag 18 februari.
Vandaag is het drie weken geleden dat ik het belgenland verlaten heb. Drie weken? Wow, dat is precies héél snel gegaan, het is soms alsof ik hier al veel langer zit of ik sommige mensen hier al veel langer ken. Aan de andere kant is het ook nog máár drie weken, ik zit hier nog ruim vier maanden en daar ben ik niet rouwig om.
Dinsdag ben ik eindelijk naar de ‘tourist office’ geweest waar ik een vloedgolf aan informatie over me heen gekregen heb. Nog héél wat dingen die ik hier héél graag wil gaan doen, mijn kamer loopt weer vol van enthousiasme, goesting om rond te trekken en zin voor avontuur. Maar ik vergeet niet dat ik hier wel degelijk ben om ook te studeren en dat moet principieel op nummer 1 blijven staan dus de komende weken zal er voornamelijk voor school gewerkt worden. Ik moet nog altijd heel wat ophalen, en tussendoor wat plannetjes maken en kijken om later wat leukere dingen te gaan doen.
Het is hier in tegenstelling tot in België héél mooi weer, heldere hemel, volle zon, maar het is wel opnieuw een pak frisser geworden. ’s Ochtends en ’s avonds tussen de -5°C en -10°C en overdag ziet het kwik de nul niet naderen. De straten zijn zichtbaar geworden maar voor de rest is het hier een keihard en levensgevaarlijk glad ijs-landschap, maar het zonnetje maakt veel goed. Ik kan me niet herinneren dat ik ooit al in februari met de zonnebril op de neus naar school ben geweest.
Zaterdag 20 februari.
Wederom een stralende dag maar de thermometer gaf deze morgen wel -10°C aan dus dat wordt weer een extra laagje kleren aantrekken.
Gisterenavond nog eens meegedaan met de wekelijkse quiz die deze keer gericht was op ‘superhelden’. Ik heb aardig mijn steentje kunnen bijdragen deze keer maar mijn mening blijft onveranderd. Het weekend begint dus dan moet je gewoon rustig wat drinken, een praatje maken of gezellig een potje biljart spelen in plaats van te zitten stressen en u hoofd te breken over vragen waarvan je het antwoord zou moeten weten maar er op een vrijdagavond net even niet op kan komen. Omdat de laatste bus er veel sneller aankwam dan iedereen wou hebben we zelfs niet op de resultaten gewacht en zijn we redelijk vroeg richting centrum getrokken. Er waren niet veel enthousiastelingen om te voet te gaan, je zou voor minder bij -10°. Vandaag heb ik vernomen dat we op de tweede plaats zijn gestrand met de quiz dus dat was eigenlijk zo slecht nog niet.
Na drie weken heb ik EINDELIJK mijn mp3-speler eens volgestouwd met muziek dus nu kan ik gezellig met een muziekje in de oren verder door het noorse landschap. Beeld zonder klank is ook maar een beetje flauw na verloopt van tijd.
Mijn eerste goede werk voor vandaag zit er dus op. Al drie ongelooflijk weken voorbij, nog vier (...) maanden te gaan...
Ik vraag me af wanneer het eerste gemis of de eerste heimwee gaat toeslaan, ik denk dat het menselijk is dat dat vroeg of laat me wel eens zal overkomen. Er vroeg me deze week iemand als ik al iets of iemand miste van het thuisfront en ik antwoordde vrij overtuigend; ‘hmm... Nee, eigenlijk niet...’
Maar toch...
Omdat er zoveel vraag naar is, nog enkele plaatjes:
GOEIEMORGEN!
Een berg en een fjord, dat zie je veel hier...
Ik vraag me af hoeveel mensen ik al jaloers gemaakt heb met mijn foto's.
Da's ook stiekem mijn bedoeling, de kwelduivel in mij...
Gemeen he? En dat terwijl zoveel mensen denken dat ik zo lief ben...
Jazzboy speelt een geluidloos deuntje in de stralende zon, de bergtoppen als zijn eeuwige toeschouwers...
Ik zou eens moeten beginnen met mijn zoektocht naar de bruine jazz-kroegen hier...
Zoals eerder vermeld kan ik nu eindelijk door Molde gaan met muziek in de oren.
Maar waarom liggen er twee iPods voor mijn neus? En welke is de mijne?
Spelletje: zoek de zeven verschillen...
Vandaag is het drie weken geleden dat ik het belgenland verlaten heb. Drie weken? Wow, dat is precies héél snel gegaan, het is soms alsof ik hier al veel langer zit of ik sommige mensen hier al veel langer ken. Aan de andere kant is het ook nog máár drie weken, ik zit hier nog ruim vier maanden en daar ben ik niet rouwig om.
Dinsdag ben ik eindelijk naar de ‘tourist office’ geweest waar ik een vloedgolf aan informatie over me heen gekregen heb. Nog héél wat dingen die ik hier héél graag wil gaan doen, mijn kamer loopt weer vol van enthousiasme, goesting om rond te trekken en zin voor avontuur. Maar ik vergeet niet dat ik hier wel degelijk ben om ook te studeren en dat moet principieel op nummer 1 blijven staan dus de komende weken zal er voornamelijk voor school gewerkt worden. Ik moet nog altijd heel wat ophalen, en tussendoor wat plannetjes maken en kijken om later wat leukere dingen te gaan doen.
Het is hier in tegenstelling tot in België héél mooi weer, heldere hemel, volle zon, maar het is wel opnieuw een pak frisser geworden. ’s Ochtends en ’s avonds tussen de -5°C en -10°C en overdag ziet het kwik de nul niet naderen. De straten zijn zichtbaar geworden maar voor de rest is het hier een keihard en levensgevaarlijk glad ijs-landschap, maar het zonnetje maakt veel goed. Ik kan me niet herinneren dat ik ooit al in februari met de zonnebril op de neus naar school ben geweest.
Zaterdag 20 februari.
Wederom een stralende dag maar de thermometer gaf deze morgen wel -10°C aan dus dat wordt weer een extra laagje kleren aantrekken.
Gisterenavond nog eens meegedaan met de wekelijkse quiz die deze keer gericht was op ‘superhelden’. Ik heb aardig mijn steentje kunnen bijdragen deze keer maar mijn mening blijft onveranderd. Het weekend begint dus dan moet je gewoon rustig wat drinken, een praatje maken of gezellig een potje biljart spelen in plaats van te zitten stressen en u hoofd te breken over vragen waarvan je het antwoord zou moeten weten maar er op een vrijdagavond net even niet op kan komen. Omdat de laatste bus er veel sneller aankwam dan iedereen wou hebben we zelfs niet op de resultaten gewacht en zijn we redelijk vroeg richting centrum getrokken. Er waren niet veel enthousiastelingen om te voet te gaan, je zou voor minder bij -10°. Vandaag heb ik vernomen dat we op de tweede plaats zijn gestrand met de quiz dus dat was eigenlijk zo slecht nog niet.
Na drie weken heb ik EINDELIJK mijn mp3-speler eens volgestouwd met muziek dus nu kan ik gezellig met een muziekje in de oren verder door het noorse landschap. Beeld zonder klank is ook maar een beetje flauw na verloopt van tijd.
Mijn eerste goede werk voor vandaag zit er dus op. Al drie ongelooflijk weken voorbij, nog vier (...) maanden te gaan...
Ik vraag me af wanneer het eerste gemis of de eerste heimwee gaat toeslaan, ik denk dat het menselijk is dat dat vroeg of laat me wel eens zal overkomen. Er vroeg me deze week iemand als ik al iets of iemand miste van het thuisfront en ik antwoordde vrij overtuigend; ‘hmm... Nee, eigenlijk niet...’
Maar toch...
Omdat er zoveel vraag naar is, nog enkele plaatjes:
GOEIEMORGEN!
Een berg en een fjord, dat zie je veel hier...
Ik vraag me af hoeveel mensen ik al jaloers gemaakt heb met mijn foto's.
Da's ook stiekem mijn bedoeling, de kwelduivel in mij...
Gemeen he? En dat terwijl zoveel mensen denken dat ik zo lief ben...
Jazzboy speelt een geluidloos deuntje in de stralende zon, de bergtoppen als zijn eeuwige toeschouwers...
Ik zou eens moeten beginnen met mijn zoektocht naar de bruine jazz-kroegen hier...
Zoals eerder vermeld kan ik nu eindelijk door Molde gaan met muziek in de oren.
Maar waarom liggen er twee iPods voor mijn neus? En welke is de mijne?
Spelletje: zoek de zeven verschillen...
vrijdag 19 februari 2010
Het noorderlicht
Laat mij meteen met de deur in huis vallen en eens beginnen bij de climax van het hele verhaal. IK HEB HET NOORDERLICHT GEZIEN!!! Compleet onverwacht want ik dacht dat je dat hier niet kon zien of niet meer kon zien. Maandagavond onaangekondigd aangenaam bezoek gekregen die me vertelde dat een van de letse dames zei dat je die avond het noorderlicht kon zien boven Molde. Verbijsterd van het onverwachte nieuws maar met een directe injectie enthousiasme ben ik later op die avond met vier meiden (drie letse en een nederlandse) op wandel gegaan. Omdat we niet meteen wisten waar naartoe te gaan en je nooit zeker bent wanneer je het ziet of áls je het wel gaat zien maakten we gewoon een avondwandeling door Molde. Toen we onze ogen richting noorden keerden zagen we wel dat er wat aan de hand was maar we wisten niet wat. Normaal is het overal pikdonker hier, maar je kon duidelijk de afgelijnde bergtoppen zien aan de horizon en achter de bergen zag je een verlichte groene gloed. Jammer dat ik niet meteen de bergen was ingetrokken want het was duidelijk dat er achter de bergen zich een groot spektakel aan het afspelen was, maar dat zou ook een beetje gevaarlijk en onverantwoordelijk geweest zijn want je kan hier in de bergen ’s nachts heel gemakkelijk verdwalen (en dat is geen pretje als het -10°C is). Ook al vertrouw ik op mijn eigen kunnen, oriëntatie-vermogen en gsm met gps-functie, sommige mensen zouden het niet appreciëren moest ik zoeen dingen gaan doen.
Maar toen we terug richting fabrikkvegen wandelden gebeurde het toch. Plots kwam er een hele sterke straal vanover de bergen gevlogen. Een fluo-groene nevel verscheen heel snel en verdween langzaam weer... Het valt echt niet uit te leggen, onmogelijk te omschrijven, niet te vatten, je ogen kijken verbazingwekkend met ongeloof omdat je niet weet wat je ziet. Prachtig, ongelooflijk,...
Eén van de dingen die ik absoluut wilde zien kan ik van mijn lijstje schrappen en deze stond toch helemaal bovenaan dus het kan hier echt al niet meer stuk. Na wat opzoekingswerk ben ik ook te weten gekomen dat het noorderlicht het meest voorkomt en het best zichtbaar is in de maanden februari en maart. Ik heb ook een link van een website gekregen waar ik de activiteit van het noorderlicht in de gaten kan houden, dus misschien heb ik nog eens geluk...
Het zag er een beetje zo uit:
En zo:
Maar toen we terug richting fabrikkvegen wandelden gebeurde het toch. Plots kwam er een hele sterke straal vanover de bergen gevlogen. Een fluo-groene nevel verscheen heel snel en verdween langzaam weer... Het valt echt niet uit te leggen, onmogelijk te omschrijven, niet te vatten, je ogen kijken verbazingwekkend met ongeloof omdat je niet weet wat je ziet. Prachtig, ongelooflijk,...
Eén van de dingen die ik absoluut wilde zien kan ik van mijn lijstje schrappen en deze stond toch helemaal bovenaan dus het kan hier echt al niet meer stuk. Na wat opzoekingswerk ben ik ook te weten gekomen dat het noorderlicht het meest voorkomt en het best zichtbaar is in de maanden februari en maart. Ik heb ook een link van een website gekregen waar ik de activiteit van het noorderlicht in de gaten kan houden, dus misschien heb ik nog eens geluk...
Het zag er een beetje zo uit:
En zo:
donderdag 18 februari 2010
week 2
De week was goed en rustig begonnen met een zonnige maandag en zoals altijd op maandag heb ik noorse les. Voor dinsdag had ik voor het eerst wat huiswerk, een opdracht die we in groep moesten uitvoeren. Hiervoor heb ik twee uur zitten discussiëren met een duitser en twee oostenrijkse studentes over dingen die niet interessant genoeg zijn om hier te vermelden. Die discussie was vermoeiender dan de les die ik nadien had. De combinatie van mij moeten concentreren op de opdracht, aandachtig luisteren wat ze probeerden zeggen (hun engels is ok, maar hun duits accent niet) en in hun denkwereld proberen kruipen plus mij nog eens moeten inhouden dat ik die mensen niet in hun gezicht zit uit te lachen met hun accent was héél vermoeiend. Met alle respect voor mijn duitse medestudent, het is een aardige kerel, maar de manier waarop hij praat en als je hem zou zien dan denk je zo dat hij in een of andere duitse homofiele pornofilm heeft meegespeeld. (Mijn excuses voor eventueel obsceen taalgebruik).
Woensdag en donderdag had ik geen les dus dat beloofde een leuk weekend in het midden van de week te worden. Dat laatste was echter buiten het thuisfront gerekend. Als je op donderdag te horen krijgt dat een kameraad op woensdagnacht voor zichzelf besloten heeft eeuwig te willen rusten, dan zak je even diep, héél diep. Zeker als je alleen in land bent waarvan je denkt dat het op een andere planeet ligt en niemand uit België hoort of ziet en niet weet wat er aan de hand is. Het leven is een recht, geen plicht. Dat zijn compleet onverwachte en onbegrijpelijke keuze kan gerespecteerd worden naarmate de tijd de wonden van de rouw zal helen. Dit zwarte nieuws is dan ook de reden geweest dat er hier op mijn blog niets meer verteld werd van mijn verhalen hier. Prettig bloggen kan je niet als je je niet prettig voelt, maar ik prijs me hier zo gelukkig dat ik door de fantastische mensen hier (en enkele in het bijzonder) zo goed werd opgevangen, zowel voor prettige en onprettige dingen kan je hier bij elkaar terecht.
Vrijdag bekomen van het nieuws van donderdag was het weer tijd om het weekend in te zetten en op noorse wijze gebeurt dat met een quiz in het studentencafé ‘Valhall’ op de campus. Naar aanleiding van de olympische winterspelen in Vancouver was de quiz volledig hier op afgestemd. Met wederom een grote onverschilligheid om de quiz (ik vind het nog steeds niet zo bijzonder) maar met zin (je kan er gratis poolen, altijd leuk) ging ik met een groepje op de bus staan wachten om naar ‘Valhall’ te gaan. Jammer genoeg kwam de bus niet opdagen en omdat het koud was gingen we maar terug naar de peda, studentenhuis, flat of wat je het ook wil noemen in het vlaams of in het nederlands. Ik moet mijn taal hier een beetje in de gaten houden want blijkbaar wordt dit hier ook door nederlanders gelezen. En nederlanders begrijpen geen vlaams:) Vrijdagavond is uiteindelijk een heel leuk en gezellig avondje geworden met koekjes en thee. Samen met medebelg Sebastien uiterst boeiende en voornamelijk hoogstaande discussies gehad met twee nederlanders omtrent de verschillen tussen ‘het vlaams’ en ‘het nederlands’. De buikspieren hebben het geweten want er werd wat afgelachen. Doch, in alle ‘sérieux’, vond ik het eigenlijk zeer interessant en merkwaardig hoe dezelfde taal zo kan verschillen en soms onbegrijpelijk kan zijn voor elkaar. In ons gezelschap waren nog de letse dames die er geen sikkepit van begrepen en een slimme duitse die probeerde er iets van te begrijpen en daar verbazend genoeg ook in slaagde.
Zaterdag, die voor vele mensen gelijkstaat aan ‘zuip je lam en ga lekker fout’ – dag, was ook wel weer leuk en gezellig zoals de zaterdag ervoor, dus dat is eigenlijk gewoon elke week hetzelfde. Toch blijf ik vinden dat er niet veel aan is; drinken is veel te duur en de muziek trekt nergens op, smaken verschillen maar ze mogen hier wel eens deftig leren remixen. De muziek maakt voor de meesten hier ook niet veel uit denk ik als je wat gezopen hebt. En als je als man een kort rokje gezien hebt, dan heb je naar de rest geen oren meer. Laat ik toch maar even duidelijk zijn dat dit niet op mezelf van toepassing is. Ik heb al meerdere keren zitten nadenken als ik nu van een andere planeet kom of als ik op een andere planeet ben terechtgekomen. Perceptie is de sleutel tot het antwoord. Ach, ik kan er ook niet aan doen dat het niet in mijn aard zit mij een kater te drinken, ik vraag me plots af als het in de aard van de mens zit en of de eerste holbewoners dit ook al deden...
Voor de rest is het ook altijd handig als je hier iemand bij je hebt die een aardig woordje noors kan die even een praatje maakt met de security-mensen. En je studentenkaart laten zien, dan kan je gratis binnen...
Over zondag valt niets te vertellen op deze blog, maar hij mag er voor mij min of meer hier altijd zo uitzien. Zondagavond zijn we weer een potje gaan voetballen en deze keer hadden we het gezelschap van enkele vrouwelijke supporters die blijkbaar niets beters te doen hadden op een zondagavond. Best leuk, maar in het vervolg mogen ze ook gewoon thuisblijven. Hier ga ik vast commentaar op krijgen als ze dit lezen (en dat zullen ze), maar gelieve het niet persoonlijk op te vatten...
Net zoals het nieuws was het weer ook heel slecht deze week. In het begin van de week is er nog maar eens een pak sneeuw uit de lucht gevallen zoals op je de eerste foto kan zien. Daarna is het is enkele dagen boven de 0°C geweest en het heeft voor het eerst hier geregend wat resulteerde in ongelooflijk vuile straten vol waterige ijs-smurrie.
Alsof er een waspoeder-fabriek ontploft is...
Zaterdag was het valentijns-feestje, iedereen moest wat roods aantrekken en dit was mijn uitnodiging...
Belgen zijn geliefd in het buitenland...
Woensdag en donderdag had ik geen les dus dat beloofde een leuk weekend in het midden van de week te worden. Dat laatste was echter buiten het thuisfront gerekend. Als je op donderdag te horen krijgt dat een kameraad op woensdagnacht voor zichzelf besloten heeft eeuwig te willen rusten, dan zak je even diep, héél diep. Zeker als je alleen in land bent waarvan je denkt dat het op een andere planeet ligt en niemand uit België hoort of ziet en niet weet wat er aan de hand is. Het leven is een recht, geen plicht. Dat zijn compleet onverwachte en onbegrijpelijke keuze kan gerespecteerd worden naarmate de tijd de wonden van de rouw zal helen. Dit zwarte nieuws is dan ook de reden geweest dat er hier op mijn blog niets meer verteld werd van mijn verhalen hier. Prettig bloggen kan je niet als je je niet prettig voelt, maar ik prijs me hier zo gelukkig dat ik door de fantastische mensen hier (en enkele in het bijzonder) zo goed werd opgevangen, zowel voor prettige en onprettige dingen kan je hier bij elkaar terecht.
Vrijdag bekomen van het nieuws van donderdag was het weer tijd om het weekend in te zetten en op noorse wijze gebeurt dat met een quiz in het studentencafé ‘Valhall’ op de campus. Naar aanleiding van de olympische winterspelen in Vancouver was de quiz volledig hier op afgestemd. Met wederom een grote onverschilligheid om de quiz (ik vind het nog steeds niet zo bijzonder) maar met zin (je kan er gratis poolen, altijd leuk) ging ik met een groepje op de bus staan wachten om naar ‘Valhall’ te gaan. Jammer genoeg kwam de bus niet opdagen en omdat het koud was gingen we maar terug naar de peda, studentenhuis, flat of wat je het ook wil noemen in het vlaams of in het nederlands. Ik moet mijn taal hier een beetje in de gaten houden want blijkbaar wordt dit hier ook door nederlanders gelezen. En nederlanders begrijpen geen vlaams:) Vrijdagavond is uiteindelijk een heel leuk en gezellig avondje geworden met koekjes en thee. Samen met medebelg Sebastien uiterst boeiende en voornamelijk hoogstaande discussies gehad met twee nederlanders omtrent de verschillen tussen ‘het vlaams’ en ‘het nederlands’. De buikspieren hebben het geweten want er werd wat afgelachen. Doch, in alle ‘sérieux’, vond ik het eigenlijk zeer interessant en merkwaardig hoe dezelfde taal zo kan verschillen en soms onbegrijpelijk kan zijn voor elkaar. In ons gezelschap waren nog de letse dames die er geen sikkepit van begrepen en een slimme duitse die probeerde er iets van te begrijpen en daar verbazend genoeg ook in slaagde.
Zaterdag, die voor vele mensen gelijkstaat aan ‘zuip je lam en ga lekker fout’ – dag, was ook wel weer leuk en gezellig zoals de zaterdag ervoor, dus dat is eigenlijk gewoon elke week hetzelfde. Toch blijf ik vinden dat er niet veel aan is; drinken is veel te duur en de muziek trekt nergens op, smaken verschillen maar ze mogen hier wel eens deftig leren remixen. De muziek maakt voor de meesten hier ook niet veel uit denk ik als je wat gezopen hebt. En als je als man een kort rokje gezien hebt, dan heb je naar de rest geen oren meer. Laat ik toch maar even duidelijk zijn dat dit niet op mezelf van toepassing is. Ik heb al meerdere keren zitten nadenken als ik nu van een andere planeet kom of als ik op een andere planeet ben terechtgekomen. Perceptie is de sleutel tot het antwoord. Ach, ik kan er ook niet aan doen dat het niet in mijn aard zit mij een kater te drinken, ik vraag me plots af als het in de aard van de mens zit en of de eerste holbewoners dit ook al deden...
Voor de rest is het ook altijd handig als je hier iemand bij je hebt die een aardig woordje noors kan die even een praatje maakt met de security-mensen. En je studentenkaart laten zien, dan kan je gratis binnen...
Over zondag valt niets te vertellen op deze blog, maar hij mag er voor mij min of meer hier altijd zo uitzien. Zondagavond zijn we weer een potje gaan voetballen en deze keer hadden we het gezelschap van enkele vrouwelijke supporters die blijkbaar niets beters te doen hadden op een zondagavond. Best leuk, maar in het vervolg mogen ze ook gewoon thuisblijven. Hier ga ik vast commentaar op krijgen als ze dit lezen (en dat zullen ze), maar gelieve het niet persoonlijk op te vatten...
Net zoals het nieuws was het weer ook heel slecht deze week. In het begin van de week is er nog maar eens een pak sneeuw uit de lucht gevallen zoals op je de eerste foto kan zien. Daarna is het is enkele dagen boven de 0°C geweest en het heeft voor het eerst hier geregend wat resulteerde in ongelooflijk vuile straten vol waterige ijs-smurrie.
Alsof er een waspoeder-fabriek ontploft is...
Zaterdag was het valentijns-feestje, iedereen moest wat roods aantrekken en dit was mijn uitnodiging...
Belgen zijn geliefd in het buitenland...
maandag 15 februari 2010
Sneeuw, dat is niet om mee te lachen
Je gaat hier ook zelden mensen een sneeuwpop zien maken of even voor de lol een sneeuwbal-gevecht houden.
In België moeten ze allemaal niet zo zeuren om een beetje sneeuw, het kan allemaal veel erger.
Opdrachtje: help me mee en verzin ook even een leuke commentaar.
Deze eerste is al eens de revue gepasseerd maar hij blijft héél leuk.
"Het kleur sneeuwwit krijgt een extra dimensie..."
mercedes: unlike any other...
"de crisis blijft aanslepen bij toyota..."
"Is dat wel een toyota?"
"sneeuw krijg je er hier gratis bij ..."
"hoe vind je hem? het dak is een optie..."
"gelukkig heeft ie vierwielaandrijving..."
"het noorse leger experimenteert met nieuwe camouflagetechnieken..."
"Zoek de auto..."
Het woord is aan jullie!!!
In België moeten ze allemaal niet zo zeuren om een beetje sneeuw, het kan allemaal veel erger.
Opdrachtje: help me mee en verzin ook even een leuke commentaar.
Deze eerste is al eens de revue gepasseerd maar hij blijft héél leuk.
"Het kleur sneeuwwit krijgt een extra dimensie..."
mercedes: unlike any other...
"de crisis blijft aanslepen bij toyota..."
"Is dat wel een toyota?"
"sneeuw krijg je er hier gratis bij ...""hoe vind je hem? het dak is een optie..."
"gelukkig heeft ie vierwielaandrijving..."
"het noorse leger experimenteert met nieuwe camouflagetechnieken..."
"Zoek de auto..."
Het woord is aan jullie!!!
vrijdag 12 februari 2010
Sneeuw sneeuw sneeuw sneeuw sneeuw
Wie hier al naar de foto's heeft gekeken die heeft al gezien dat het hier aardig kan sneeuwen en dat je hier meer sneeuw ziet dan iets anders.
Naar aanleiding van de gebeurtenissen in het belgenland zoals de 950-1000km file van de laatste dagen wil ik graag even vertellen hoe dat hier een beetje verloopt. Voor die enkele centimeters sneeuw die gevallen is in België en wat dit veroorzaakt heeft vind ik het weer even ronduit beschamend om belg te zijn. 'SUKKELAARS' is een van de woorden die me luidkeels te binnenschoot toen ik het hoorde.
Maar genoeg over België, ik zit hier in Noorwegen. En als je in Noorwegen vlot over de weg wil gaan dan heb je maar beter een aardig aangepast voertuig.
Zoals deze:
Met aangepaste schoenen natuurlijk
Als er dan tijd is op een zonnige dag zoals op deze foto gaan ze de sneeuw op tientallen vrachtwagens scheppen die de hele dag en soms ook nacht de stad rondrijden en het vervolgens gewoon meedogenloos in de zee gaan dumpen.
'alle beetjes helpen', Zei de mug. En ze deed een plasje in zee...
Gewoon rechtdoor blijven rijden en je komt er wel...
Naar aanleiding van de gebeurtenissen in het belgenland zoals de 950-1000km file van de laatste dagen wil ik graag even vertellen hoe dat hier een beetje verloopt. Voor die enkele centimeters sneeuw die gevallen is in België en wat dit veroorzaakt heeft vind ik het weer even ronduit beschamend om belg te zijn. 'SUKKELAARS' is een van de woorden die me luidkeels te binnenschoot toen ik het hoorde.
Maar genoeg over België, ik zit hier in Noorwegen. En als je in Noorwegen vlot over de weg wil gaan dan heb je maar beter een aardig aangepast voertuig.
Zoals deze:
Met aangepaste schoenen natuurlijk
Toegegeven is deze vierwieler hier wel een uitzonderlijke verschijning, voor de rest zie je gewoon dezelfde dezelfde auto's als bij ons, getunede golfkes en ander johny-bakken inclusief. Het grote verschil is dat iedereen hier op spijkerbanden over de baan scheurt. En dit laatste mag letterlijk genomen. De eerste busritten waren hier gewoonweg angstaanjagend, niet door de hoge snelheid maar wel op de manier waarop de bus zomaar bergen op en neer door alle bochten zich een weg baant op wegen van ijs en sneeuw alsof er niets aan de hand is.
Ondanks deze weersomstandigheden blijft iedereen een heer in het verkeer. Zo gaat iedereen helemaal op de remmen staan als een voetganger wil oversteken, en dat doet iedereen netjes via het zebrapad. Idem bij het geven van een voorrang van rechts. Slippertjes, doordraaiende wielen en het geluid van spijkerbanden die door ijs en sneeuw scheuren, niemand die er hier van opkijkt.
Een mooie zonnige ochtend, het zicht van uit mijn kamer. Het beloofde een mooie dag te worden.
Een half uur later...
Met het overaanbod aan sneeuw doet men hier het volgende;
Er wordt hier bij sneeuwval héél veel sneeuw geruimd met een leger van bulldozers en vrachtwagens die tegelijkertijd ook aan het strooien zijn. Dit strooisel is denk ik een mengeling van zand en een soort steentjes. Zout zoals de vuile chemische troep die ze in België te pas en te onpas gebruiken heeft hier waarschijnlijk geen goede werking meer. Ik stel voor dat één of andere chemicus die dit leest zoals mijn vader of zus in de reacties onderaan even een korte chemische uitleg geeft voor de geinteresseerden :-)
Ruimers en bulldozers gaan waar ze er geen weg mee kunnen de sneeuw langs de weg en overal waar ze kunnen alles op grote hopen bij elkaar vegen.
Als er dan tijd is op een zonnige dag zoals op deze foto gaan ze de sneeuw op tientallen vrachtwagens scheppen die de hele dag en soms ook nacht de stad rondrijden en het vervolgens gewoon meedogenloos in de zee gaan dumpen.
'alle beetjes helpen', Zei de mug. En ze deed een plasje in zee...
Gewoon rechtdoor blijven rijden en je komt er wel...
Heb ik jullie al aan Jazzboy voorgesteld?
Eén van de beelden die de stad symboliseren en mijn grote favoriet van Molde.
In tegenstelling tot de kleine zeemeermin in Kopenhagen is hij niet telleurstellend klein, ik schat hem een flinke 2 meter groot.
En jazzboy blijft altijd zijn muziekje blazen, met de sneeuw als zijn grootste publiek...
De uitdrukking 'het ziet hier zwart van het volk' kennen ze niet in Molde.
woensdag 10 februari 2010
week eind
Het is al enkele dagen geleden dat ik nog eens wat geschreven heb. Beleef ik niks meer die de moeite waard is om te vertellen? Of beleef ik hier zOveel dat ik gewoon geen tijd heb om mijn blog bij te houden? Tja, wie zal het zeggen...
Intussen heb ik een spetterend weekend achter de rug met lange nachten, of net hele korte, het is maar hoe je het bekijkt. Vrijdag dus weer een quiz in Valhall gehad. Ook al had ik niet meteen boeiende interesse om deel te nemen, toch heb ik met een ploegje van vijf deelgenomen en heb ik voor sommige vragen aardig mijn steentje kunnen bijdragen. Wonder boven wonder, ik verras mezelf hier steeds weer, hebben we die quiz gewonnen! En wie zijn ‘we’? Dat ben ik samen met een nederlandse en drie letse dames. En wat hebben we gewonnen? Een soort maaltijdcheque van een pizzeria ter waarde van 400NOK (ong.50€) om ergens eens lekker pizza te gaan smullen. Waarom met één vrouw gaan eten als je het meteen met vier kan denk ik dan...
Op zaterdagavond waren alle internationale studenten door het Salvation Army in Molde uitgenodigd om te gaan eten. Het Salvation Army is een internationale christelijke beweging die allerlei goede daden verricht zoals de hongerigen voeden en de dorstigen laven, en dat waren we allemaal. Nadien was er ook nog ruimte voor koffie en taart, in mijn geval is dat plat water want ik drink geen koffie... Tijdens, voor en na het dessert werden er gezellig gezellige gezelschapsspelletjes gespeeld, en dat was best gezellig. Een van die spelletjes was chinees schaken, en laat dat nu net één van mijn favorieten zijn van de laatste jaren. Tegen een belg, een nederlandse, twee letse en een pakistaanse ging ik met mijn zwarte leger(ik was het kleur zwart) de strijd aan. Door fenomenaal spelinzicht en tactisch vermogen, allianties, blokkades en uiterst sublieme zetten ging ik eens vier verschillende nationaliteiten in één keer op een chinees schaakbord subtiel in de pan hakken. Caesar zei ooit niet voor niets: ‘Horum omnium fortissimi sunt Belgae’.
Zonder overdrijven kan een mens niet praten zei een wijs iemand me ooit, maar genoeg gezeverd. De avond werd verdergezet, of ingezet, met wederom een gezellig samenkomen op iemand zijn verdieping in de studentenblok in Fabrikkvegen. Naar de gewoonten hier brengt iedereen zijn eigen drinken mee en als eerste deel van een typische zaterdagavond drinkt iedereen zich wat moed in.
Intermezzo: noorse zuipcultuur.
Zoals reeds enkele keren vermeld is het de gewoonte dat elk zijn eigen drinken meebrengt naar een feestje. Omdat alcohol hier zo duur is koopt iedereen zijn eigen ding en wordt er altijd afgesproken bij iemand voor een soort van pre-party. Dit is gewoon een ogenblik om wat alcohol in het lijf te jagen om later op de avond een stapje te gaan zetten. De laatste generaties jongeren kunnen blijkbaar niet uitgaan, feestvieren of gewoon wat plezier maken zonder zich lam te zuipen. Dit brengt me meteen naar een volgende ‘gewoonte’. Ofwel drink je niets op een avond, ofwel ga je je te pleuris gaan drinken. Mijn filosofie hieromtrend in de aard van: ‘een trappistje of een biertje kan af en toe eens smaken als ik er zin in heb’ is hier een beetje vreemd en ongezien. Een veelgestelde vraag is hier ook vaak: ‘drink jij vanavond?’
Rond middernacht gingen we met zen allen richting ‘Kompagnie’. Dit is één van de twee plaatsen typisch voor studenten om uit te gaan. Bij het tonen van je studentenkaart mag je gratis binnen, anders moet je even 50NOK neerleggen. Het eerste dat me opviel is de drukke aanwezigheid van veiligheids-mensen buiten, maar ook binnen in de 2 zalen. De ene zaal is een leuk typisch studentencafé met terras waar gezellig wat kan gepraat en gedronken worden. Er speelde ook een of andere lokale artiest live wat muziek (ik weet niet als dit elke week is). Dit zorgde later op de avond voor vele leuke taferelen. De noren staan bekend heel schuchter, gesloten en verlegen te zijn. Maar na het nuttigen van enige hoeveelheid alcohol lallen ze allemaal arm in arm luidkeels mee als de muzikant met gitaar in de hand een of ander noors bekend meezing-lied begint begint te schallen. 500 miles van The Proclaimers kent iedereen hier ook uit het hoofd, het jolijt kende geen grenzen.
In de andere zaal ging het er helemaal anders toe. Dit dancing-gedeelte zorgt voor een totaal andere sfeer en soort van feestvieren dan de andere dus deze afwisseling dicht bij elkaar kan ik wel appreciëren zodat je snel kan afwisselen en het allemaal niet te rap beu wordt. Je zou dit misschien ook de testosteron-kamer kunnen noemen want eigenlijk was dit gedeelte met flauwe remixes van Kings of Leon en The Prodigy gewoon een dekmantel voor hormonale studenten waar een soort veredelde paringsdansen werden uitgevoerd.
Om twee uur is het volledig gedaan en komt aan alles abrupt een einde. Muziek uit, lichten aan, en als je even nog blijft zitten komen ze letterlijk je drinken uit je handen rukken. Met zen allen terug naar Fabrikkvegen dan. Daar wordt nog wat nagepraat en wordt er een einde gemaakt aan een lange dag. Zondag, dat is hier bij iedereen rustdag, want maandag begint een nieuwe schoolweek vol studie en kennis-verrijking...
Intussen heb ik een spetterend weekend achter de rug met lange nachten, of net hele korte, het is maar hoe je het bekijkt. Vrijdag dus weer een quiz in Valhall gehad. Ook al had ik niet meteen boeiende interesse om deel te nemen, toch heb ik met een ploegje van vijf deelgenomen en heb ik voor sommige vragen aardig mijn steentje kunnen bijdragen. Wonder boven wonder, ik verras mezelf hier steeds weer, hebben we die quiz gewonnen! En wie zijn ‘we’? Dat ben ik samen met een nederlandse en drie letse dames. En wat hebben we gewonnen? Een soort maaltijdcheque van een pizzeria ter waarde van 400NOK (ong.50€) om ergens eens lekker pizza te gaan smullen. Waarom met één vrouw gaan eten als je het meteen met vier kan denk ik dan...
Op zaterdagavond waren alle internationale studenten door het Salvation Army in Molde uitgenodigd om te gaan eten. Het Salvation Army is een internationale christelijke beweging die allerlei goede daden verricht zoals de hongerigen voeden en de dorstigen laven, en dat waren we allemaal. Nadien was er ook nog ruimte voor koffie en taart, in mijn geval is dat plat water want ik drink geen koffie... Tijdens, voor en na het dessert werden er gezellig gezellige gezelschapsspelletjes gespeeld, en dat was best gezellig. Een van die spelletjes was chinees schaken, en laat dat nu net één van mijn favorieten zijn van de laatste jaren. Tegen een belg, een nederlandse, twee letse en een pakistaanse ging ik met mijn zwarte leger(ik was het kleur zwart) de strijd aan. Door fenomenaal spelinzicht en tactisch vermogen, allianties, blokkades en uiterst sublieme zetten ging ik eens vier verschillende nationaliteiten in één keer op een chinees schaakbord subtiel in de pan hakken. Caesar zei ooit niet voor niets: ‘Horum omnium fortissimi sunt Belgae’.
Zonder overdrijven kan een mens niet praten zei een wijs iemand me ooit, maar genoeg gezeverd. De avond werd verdergezet, of ingezet, met wederom een gezellig samenkomen op iemand zijn verdieping in de studentenblok in Fabrikkvegen. Naar de gewoonten hier brengt iedereen zijn eigen drinken mee en als eerste deel van een typische zaterdagavond drinkt iedereen zich wat moed in.
Intermezzo: noorse zuipcultuur.
Zoals reeds enkele keren vermeld is het de gewoonte dat elk zijn eigen drinken meebrengt naar een feestje. Omdat alcohol hier zo duur is koopt iedereen zijn eigen ding en wordt er altijd afgesproken bij iemand voor een soort van pre-party. Dit is gewoon een ogenblik om wat alcohol in het lijf te jagen om later op de avond een stapje te gaan zetten. De laatste generaties jongeren kunnen blijkbaar niet uitgaan, feestvieren of gewoon wat plezier maken zonder zich lam te zuipen. Dit brengt me meteen naar een volgende ‘gewoonte’. Ofwel drink je niets op een avond, ofwel ga je je te pleuris gaan drinken. Mijn filosofie hieromtrend in de aard van: ‘een trappistje of een biertje kan af en toe eens smaken als ik er zin in heb’ is hier een beetje vreemd en ongezien. Een veelgestelde vraag is hier ook vaak: ‘drink jij vanavond?’
Rond middernacht gingen we met zen allen richting ‘Kompagnie’. Dit is één van de twee plaatsen typisch voor studenten om uit te gaan. Bij het tonen van je studentenkaart mag je gratis binnen, anders moet je even 50NOK neerleggen. Het eerste dat me opviel is de drukke aanwezigheid van veiligheids-mensen buiten, maar ook binnen in de 2 zalen. De ene zaal is een leuk typisch studentencafé met terras waar gezellig wat kan gepraat en gedronken worden. Er speelde ook een of andere lokale artiest live wat muziek (ik weet niet als dit elke week is). Dit zorgde later op de avond voor vele leuke taferelen. De noren staan bekend heel schuchter, gesloten en verlegen te zijn. Maar na het nuttigen van enige hoeveelheid alcohol lallen ze allemaal arm in arm luidkeels mee als de muzikant met gitaar in de hand een of ander noors bekend meezing-lied begint begint te schallen. 500 miles van The Proclaimers kent iedereen hier ook uit het hoofd, het jolijt kende geen grenzen.
In de andere zaal ging het er helemaal anders toe. Dit dancing-gedeelte zorgt voor een totaal andere sfeer en soort van feestvieren dan de andere dus deze afwisseling dicht bij elkaar kan ik wel appreciëren zodat je snel kan afwisselen en het allemaal niet te rap beu wordt. Je zou dit misschien ook de testosteron-kamer kunnen noemen want eigenlijk was dit gedeelte met flauwe remixes van Kings of Leon en The Prodigy gewoon een dekmantel voor hormonale studenten waar een soort veredelde paringsdansen werden uitgevoerd.
Om twee uur is het volledig gedaan en komt aan alles abrupt een einde. Muziek uit, lichten aan, en als je even nog blijft zitten komen ze letterlijk je drinken uit je handen rukken. Met zen allen terug naar Fabrikkvegen dan. Daar wordt nog wat nagepraat en wordt er een einde gemaakt aan een lange dag. Zondag, dat is hier bij iedereen rustdag, want maandag begint een nieuwe schoolweek vol studie en kennis-verrijking...
zondag 7 februari 2010
vrijdag 5 februari 2010
Molde smelt
Klaar en zoals altijd warm gekleed om naar school te gaan haastte ik me voor de bus. Ik was twee seconden buiten en ik voelde dat er wat aan de hand was. Wat was het warm zeg, voor het eerst is het kwik een beetje boven de 0°C geschoten en dat voel en zie je meteen. Zou de mislukking van de klimaattop in Kopenhagen hier iets mee te maken hebben? Tegen het eind van de dag waren vele straten plots zichtbaar! Het is een geruststelling te weten dat ze er hier hebben want voordien reden de mens hier op ijs en sneeuw. Welke geheimen verbergt de sneeuw nog allemaal? Misschien wel een frituur en een belgisch café met belgisch bier en belgische prijzen ofzo! Of een deftige chocolatier? Wolkenkrabber schijnen hier wel nog niet meteen uit de grond te schieten en dat is nog wel een geruststelling. Op de bus naar school, toen ik wederom naar de horizon en de oneindige noorse bergtoppen aan het staren was begon het voor het eerst goed door te dringen dat ik eindelijk op de plaats ben waar ik 9 maanden naar uitgekeken heb. Ook de omgeving, de natuur, en al haar schoonheid begint tot me door te dringen. De lucht kreeg tegen de late namiddag wel een lelijk regen-kleurtje, ik hoop wel dat het hier nog wat droog blijft. Licht gedegouteerd wandelde ik door de straten toen ik alle vuile smurrie zag smelten. Wederom de verkeerde keuze van schoenen aan mijn voeten zoals Sven Nijs de tubes kiest van zijn fiets bij het veldrijden. Eindconclusie is; veel sneeuw, platte schoenen; smeltende sneeuw, stapschoenen. Vanavond is er weer een quiz in ‘Valhall’. Blijkbaar is dit elke vrijdag, noren zijn nogal gek van die dingen hier, ook al begrijp ik niet goed waarom. Ze moesten hier maar eens naar ‘de slimste mens ter wereld’ kijken of een spelletje spelen met Linda De Win en hun quiz-manie zou meteen over zijn denk ik.
Geen foto’s vandaag, want die witte, grijze en zwarte smurrie is niet meteen een streling voor het oog. Ik heb ook al gezien dat het nu heel verstandig is uit de buurt van auto’s te blijven, want wat zijn die smerig zeg! En de bestuurders draaien hun hand er niet voor om om voetgangers een zwarte smurrie-douche te bezorgen, het wordt dus opletten geblazen.
Intussen zijn er hier al twee andere bewoners toegekomen ook al heb ik er nog maar één enkele seconden gezien. Het gaat hier dus nog drukker worden op mijn verdieping dan ik dacht, ik vond het eigenlijk wel perfect zo met drie. Maar we zullen wel zien wat de toekomst brengt.
Geen foto’s vandaag, want die witte, grijze en zwarte smurrie is niet meteen een streling voor het oog. Ik heb ook al gezien dat het nu heel verstandig is uit de buurt van auto’s te blijven, want wat zijn die smerig zeg! En de bestuurders draaien hun hand er niet voor om om voetgangers een zwarte smurrie-douche te bezorgen, het wordt dus opletten geblazen.
Intussen zijn er hier al twee andere bewoners toegekomen ook al heb ik er nog maar één enkele seconden gezien. Het gaat hier dus nog drukker worden op mijn verdieping dan ik dacht, ik vond het eigenlijk wel perfect zo met drie. Maar we zullen wel zien wat de toekomst brengt.
Een week later
Donderdag 4 februari.
Een week na vertrek tot het besef gekomen dat het AL een week is sinds ik ben vertrokken. Als ik bedenk wat ik al heb meegemaakt en ervaren heb op zoeen korte tijd, want ik zit hier tenslotte ook NOG MAAR een week, kan ik me niet inbeelden wat me nog te wachten staat.
Vandaag mijn tweede les van de week gehad en ik weet eigenlijk niet als ik dit hier nu makkelijker of moeilijker moet vinden. Ik geraak er niet helemaal uit, maar dat zal wel komen door de achterstand die ik momenteel nog heb. Het komende weekend gaan we daar eens wat aan doen. Ik had niet verwacht dat het leven hier zo snel zou wennen, ook op sociaal vlak heb ik de anderen ook al behoorlijk bijgebeend, nu enkel nog dat schoolwerk, en dat zal enkele weken langer duren denk ik, maar ik zit hier nog meer dan lang genoeg om dat op te halen.
Toen ik terugkwam (ik weiger het hier ‘thuis’ te noemen) van school in de namiddag zag ik dit. Ik vond het best grappig, ook al is het niet zo netjes om met iemand anders zijn miserie te lachen...
Een week na vertrek tot het besef gekomen dat het AL een week is sinds ik ben vertrokken. Als ik bedenk wat ik al heb meegemaakt en ervaren heb op zoeen korte tijd, want ik zit hier tenslotte ook NOG MAAR een week, kan ik me niet inbeelden wat me nog te wachten staat.
Vandaag mijn tweede les van de week gehad en ik weet eigenlijk niet als ik dit hier nu makkelijker of moeilijker moet vinden. Ik geraak er niet helemaal uit, maar dat zal wel komen door de achterstand die ik momenteel nog heb. Het komende weekend gaan we daar eens wat aan doen. Ik had niet verwacht dat het leven hier zo snel zou wennen, ook op sociaal vlak heb ik de anderen ook al behoorlijk bijgebeend, nu enkel nog dat schoolwerk, en dat zal enkele weken langer duren denk ik, maar ik zit hier nog meer dan lang genoeg om dat op te halen.
Toen ik terugkwam (ik weiger het hier ‘thuis’ te noemen) van school in de namiddag zag ik dit. Ik vond het best grappig, ook al is het niet zo netjes om met iemand anders zijn miserie te lachen...
Zoek de auto...
Meneer zijn auto is een beetje ondergesneeuwd...
Zou die nog kunnen starten?
Het zag er het leukst uit toen hij OP zijn auto stond, met een grote sneeuwschop alle sneeuw van zijn dak te scheppen, maar dat heb ik niet kunnen vastleggen.
Lied van de dag:
http://www.youtube.com/watch?v=PhgRIUPbVj8
donderdag 4 februari 2010
Onsdag
Dat is dus woensdag in het noors. Wederom een stralende zonnige dag met een blauwe hemel die best een streling voor het oog is na een kleine week vol wit grijs. Ik twijfelde zelfs eventjes om mijn zonnenbril op te zijn. Zoals de werken van barmhartigheid het betamen heb ik vandaag wederom een goede daad gesteld. Sebastien, land_ en klasgenoot, is vandaag ook naar Fabrikkvegen verhuisd, en daar hebben we beiden, tot voor zo ver ik weet van zijn zijde, nog geen spijt van gehad. Terwijl de bus op zich liet wachten bij een temperatuur tussen de -5 en de -10°C een opmerkelijk maar vriendelijk figuur ontmoet die spontaan tegen ons te praten. Dat is iets dat je niet meteen verwacht van een noor, die volgens het cliché zeer gesloten, verlegen en ijskoud (letterlijk en figuurlijk) is. Van een sublieme woordspeling gesproken...
Die meneer was een noor. Dat is op zich niet zo opmerkelijk, maar wel dat hij 89 jaar was, en nog zeer goed te been. In degelijk verstaanbaar engels, ik ken niet veel mensen die op zoeen leeftijd engels spreken, wist hij me te vertellen dat hij zich niet meer kon herinneren wanneer het voor het laatst zo hard en zo veel gesneeuwd had in Molde. Hij vertelde dat hij uitkeek naar de lente en toen ik vroeg naar hoeveel het hier zo regent zei hij; nou ja, iets minder dan in Bergen. Bergen ligt 500 kilometer zuidelijker dan Molde en heeft een gemiddelde neerslag van 2250 mm per jaar en staat ook gewoon bekend omdat het daar zoveel regent. Ter vergelijking; in België regent het gemiddeld 800mm per jaar, dus hier is dat bijna drie keer meer. Dat belooft hier nog PLEZANT te worden, en de belgen maar altijd klagen wat voor een slecht weer het is. Verder wist die oude moldenaar me te vertellen dat hij in 1940 een wegenwerker (sneeuwruimer schijnt hier ook een prima beroep te zijn) was toen de duitsers arriveerden, dus hij moest niet in een kamp gaan werken en dat hij 25 jaar heeft gediend voor de noorse luchtmacht.
Voor de avond stonden er enkele activiteiten op het programma met de buitenlandse studenten. Aan het studentencafé ‘Valhall’ in de schoolcampus was er een sneeuwman-wedstrijd en daarna nog enkele groepsspelletjes. Er waren een viertal groepjes van elk 3-5 personen en de opdracht was duidelijk, maar niet simpel; maak een ORIGINELE sneeuwman, creativiteit werd beloond, dus enkele bollen op een hoopje zou niet veel punten scoren. Ik zag een groepje enkele stoelen gebruiken als frame en dat bracht me op een (beter) idee. Samen met Sebastien en een noor (Erik, een huisgenoot) die aardig wat gin-tonic lust. Dat werd die avond ‘creativiteit in een flesje’ genoemd. We gingen wat klungelig aan het werk met sneeuw en water en velen namen ons niet erg serieus in het begin. Toen onze creatie voor 80% af was, kregen we nog wat assistentie van een andere noor en een slovaakse die er nog een mouw aan gebreid hebben. Als dit laatste figuurlijk of letterlijk moet genomen worden kan je zien in de foto’s hieronder. Na mijn creatieve ingeving, mijn sublieme afwerking en wat aardige aanvullingen van mijn teamgenoten is het uiteindelijk nog behoorlijk goed gekomen. Wat het resultaat geworden is en waar we gestrand zijn in de wedstrijd laat ik jullie nog in het ongewisse.
Nadien nog enkele spelletjes gespeeld en ons verwarmd aan een grote ketel warme chocolade-melk. Om bescheiden te blijven ga ik gewoon zeggen dat het best leuk en gezellig was. Velen hadden donderdag vroeg les dus het werd niet te laat, maar de laatste bus richting centrum was wel al enige tijd gaan vliegen. Met een groepje van acht hebben we dan nog een aangename maar ijskoude nachtwandeling gemaakt richting fabrikkvegen. Het gezelschap, de heldere pikzwarte hemel met zijn oneindig aantal lampjes en de ijskristallen in de sneeuw die door het maanlicht reflecteerden als miljoenen diamantjes op onze weg deden alle kou vergeten. Ook de dagelijkse volle maan die ons pad verlichtte zal niet snel vergeten worden...
Niet wegdromen door deze poëtische taferelen, hou de oogjes open en de glimlach klaar, want ik heb nog wat om naar te kijken.
De sneeuwman-wedstrijd dus. Dit is onze creatie, hij werd 'Lieutenant Dan' genoemd, naar het personage uit de film Forrest Gump, de kreupele luitenant...
Het nederlands-letse ontwerp.
Het duits-oostenrijkse model. Ik kon het niet laten de opmerking te geven dat 'deze sneeuwman een beetje lijkt zoals degenen die hem gemaakt hebben'. . .
Die meneer was een noor. Dat is op zich niet zo opmerkelijk, maar wel dat hij 89 jaar was, en nog zeer goed te been. In degelijk verstaanbaar engels, ik ken niet veel mensen die op zoeen leeftijd engels spreken, wist hij me te vertellen dat hij zich niet meer kon herinneren wanneer het voor het laatst zo hard en zo veel gesneeuwd had in Molde. Hij vertelde dat hij uitkeek naar de lente en toen ik vroeg naar hoeveel het hier zo regent zei hij; nou ja, iets minder dan in Bergen. Bergen ligt 500 kilometer zuidelijker dan Molde en heeft een gemiddelde neerslag van 2250 mm per jaar en staat ook gewoon bekend omdat het daar zoveel regent. Ter vergelijking; in België regent het gemiddeld 800mm per jaar, dus hier is dat bijna drie keer meer. Dat belooft hier nog PLEZANT te worden, en de belgen maar altijd klagen wat voor een slecht weer het is. Verder wist die oude moldenaar me te vertellen dat hij in 1940 een wegenwerker (sneeuwruimer schijnt hier ook een prima beroep te zijn) was toen de duitsers arriveerden, dus hij moest niet in een kamp gaan werken en dat hij 25 jaar heeft gediend voor de noorse luchtmacht.
Voor de avond stonden er enkele activiteiten op het programma met de buitenlandse studenten. Aan het studentencafé ‘Valhall’ in de schoolcampus was er een sneeuwman-wedstrijd en daarna nog enkele groepsspelletjes. Er waren een viertal groepjes van elk 3-5 personen en de opdracht was duidelijk, maar niet simpel; maak een ORIGINELE sneeuwman, creativiteit werd beloond, dus enkele bollen op een hoopje zou niet veel punten scoren. Ik zag een groepje enkele stoelen gebruiken als frame en dat bracht me op een (beter) idee. Samen met Sebastien en een noor (Erik, een huisgenoot) die aardig wat gin-tonic lust. Dat werd die avond ‘creativiteit in een flesje’ genoemd. We gingen wat klungelig aan het werk met sneeuw en water en velen namen ons niet erg serieus in het begin. Toen onze creatie voor 80% af was, kregen we nog wat assistentie van een andere noor en een slovaakse die er nog een mouw aan gebreid hebben. Als dit laatste figuurlijk of letterlijk moet genomen worden kan je zien in de foto’s hieronder. Na mijn creatieve ingeving, mijn sublieme afwerking en wat aardige aanvullingen van mijn teamgenoten is het uiteindelijk nog behoorlijk goed gekomen. Wat het resultaat geworden is en waar we gestrand zijn in de wedstrijd laat ik jullie nog in het ongewisse.
Nadien nog enkele spelletjes gespeeld en ons verwarmd aan een grote ketel warme chocolade-melk. Om bescheiden te blijven ga ik gewoon zeggen dat het best leuk en gezellig was. Velen hadden donderdag vroeg les dus het werd niet te laat, maar de laatste bus richting centrum was wel al enige tijd gaan vliegen. Met een groepje van acht hebben we dan nog een aangename maar ijskoude nachtwandeling gemaakt richting fabrikkvegen. Het gezelschap, de heldere pikzwarte hemel met zijn oneindig aantal lampjes en de ijskristallen in de sneeuw die door het maanlicht reflecteerden als miljoenen diamantjes op onze weg deden alle kou vergeten. Ook de dagelijkse volle maan die ons pad verlichtte zal niet snel vergeten worden...
Niet wegdromen door deze poëtische taferelen, hou de oogjes open en de glimlach klaar, want ik heb nog wat om naar te kijken.
Oh, had ik gezegd dat het mijn eerste nacht in mijn nieuwe verblijfplaats was? Dit is het uitzicht van uit mijn nieuwe kamer...
Dit is misschien iets duidelijker...
De sneeuwman-wedstrijd dus. Dit is onze creatie, hij werd 'Lieutenant Dan' genoemd, naar het personage uit de film Forrest Gump, de kreupele luitenant...
Het nederlands-letse ontwerp.
Om het concept duidelijker te maken is het beter als je het van langs de zijkant bekijkt, in profiel een beetje...
Het duits-oostenrijkse model. Ik kon het niet laten de opmerking te geven dat 'deze sneeuwman een beetje lijkt zoals degenen die hem gemaakt hebben'. . .
EN DE WINNAAR IS . . .
DIE VAN ONS!!!!!!
En wat hebben we gewonnen????
Een grote doos vol snoep :)
Abonneren op:
Posts (Atom)